Yangon Trip 3

ရန္ကုန္ အေၾကာင္းေရးေနတာ ပို႔စ္တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုၾကား ၾကာသြားတယ္။ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် တစ္ခ်ိဳ႔ဟာေတြေမ့သြားၿပီး တစ္ခ်ိဳ႔ဟာေတြက စိတ္ကူးထဲမွာအစီအစဥ္မက်ေတာ့ဘူး။ ခရီးထြက္တဲ့အေၾကာင္းမေၿပာခင္ ရန္ကုန္ေရာက္တုန္း MTV Exit က စီစဥ္တဲ့ လူကုန္ကူးမႈတိုက္ဖ်က္ေရး ပညာေပး live show ေလးသြားၾကည့္ၿဖစ္တာေၿပာခ်င္ေသးတယ္။

ႏိုဝင္ဘာေလာက္က ဘယ္ကေနဘယ္လို ကိုယ့္ဆီ email ေရာက္တာတယ္မသိဘူး MTV Exit က ၿမန္မာၿပည္က လူကုန္ကူးမႈတိုက္ဖ်က္ေရး အဖြဲ႔နဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ရန္ကုန္မွာ show တစ္ခုလုပ္မယ္ ဆိုတာေရာက္လာတယ္။ ကိုယ္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့ Jason Mraz လည္း ပါမယ္ဆိုေတာ့ ၾကည့္ခ်င္စိတ္က အစကတည္းက ၿဖစ္ေနၿပီ။ ပြဲေန႔ကလည္း ကိုယ္ရန္ကုန္မွာရွိေနမယ္၊ လက္မွတ္ကလည္း free ဆိုေတာ့ စိတ္ဝင္စားသြားတယ္။ ဒါနဲ႔ MTV Exit ဆီကလက္မွတ္ကို pre-registerd လုပ္ထားမိတယ္။ တကယ္တမ္း ရန္ကုန္ၿပန္ခါနီးေတာ့ MTV Exit က လက္မွတ္လာထုတ္ဖို႔ အီးေမးလ္ေရာက္လာတယ္။ သူလက္မွတ္ထုတ္ခိုင္းတဲ့ ေန႔က ကိုယ္ရန္ကုန္မေရာက္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ MTV Exit ကိုအီးေမးပို႔ၿပီး တၿခားရက္မွာလာထုတ္လို႔ရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ္စားလာထုတ္ရမလား ဆိုၿပီး လွမ္းေမးလိုက္တယ္။ MTV Exit ရဲ့ response က ၿမန္ၿပီး အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ လက္မွတ္ထုတ္လို႔ရမယ့္ ရက္ ၄ရက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကို ေသခ်ာေၿပာၿပေပးထားတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အီးေမးလ္ေတြ အၿပန္အလွန္ပို႔ၿပီး ရန္ကုန္အိမ္က ေမာင္ႏွမေတြကို လက္မွတ္သြားထုတ္ဖို႔ စီစဥ္ခိုင္းရတယ္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ pre-registerd လုပ္ထားတဲ့ လက္မွတ္ကို သြားမထုတ္ၿဖစ္ပါဘူး။ သူလက္မွတ္ေဝေနတဲ့ ေနရာေတြထဲမွာ ကိုယ့္ရပ္ကြက္ထဲက electric ဆိုင္တစ္ဆိုင္လည္း ပါတာမို႔ အဲ့ဒီမွာပဲရလိုက္တယ္။ အလကားေဝတာဆိုေတာ့ သိပ္မယူခ်င္တာနဲ႔ ၁၀ေစာင္ပဲ ယူလိုက္တယ္။ သိပ္မမ်ားပါဘူးေနာ္။

ဒါက ေၾကၿငာအီးေမးလ္မွာ ပါတဲ့ပံုပါ... ဘယ္ေလာက္စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းလဲေနာ္

ပြဲေန႔မွာေတာ့ အိမ္ကေမာင္ႏွမေတြရယ္၊ ရန္ကုန္အတူၿပန္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရယ္ အတူတူသြားၾကည့္ၿဖစ္တယ္။ လက္မွတ္ရၿပီးေပမယ့္ လူသိပ္မ်ားရင္ေတာ့ ဝင္ခြင့္မေပးေတာ့ပါဘူးလို႔ စည္းကမ္းခ်က္ထဲမွာပါေတာ့ ပြဲမစခင္ ညေနအေစာၾကီးသြားၿပီး တန္းစီၾကရတယ္။ ပြဲလုပ္မယ့္ ၿပည္သူ႔ရင္ၿပင္ဘက္ကိုသြားတဲ့ ကားလမ္းေတြလည္း တေၿဖးေၿဖးပိတ္လာတယ္။ ကိုယ္ေတြေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ထက္ေစာတဲ့လူေတြက မနည္းဘူးပဲ။ ေနာက္မွေရာက္လာတဲ့ လူေတြကေတာ့ ကားဝင္လို႔ မရေတာ့တာမို႔ ဟိုးလမ္းဆံုေတြကေန လမ္းေလွ်ာက္ဝင္လာၾကရတယ္။ ကိုယ့္ေနရာမွာ ကိုယ့္လူေတြနဲ႔ အတူတန္းစီရတာ ေပ်ာ္ဖို႔ေတာ့ ေကာင္းေနတာအမွန္ပဲ။ ညေနေနပူပူမွာ မပူႏိုင္ဘဲ လွလွပပ ဝတ္စားလာၾကတာကိုလည္း မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။ တကယ္တမ္းပြဲမစခင္ ၂နာရီေလာက္ကတည္းက အၿပင္မွာ မတ္တပ္ရပ္ေနၾကရတာကိုၾကည့္ရင္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ဘယ္ေလာက္ပြဲမက္တယ္ဆိုတာ သိသာတယ္။ ကိုယ္ေတြလည္း အပါအဝင္ေပါ့။

ရင္ၿပင္ထဲ ဝင္ခြင့္ေပးတဲ့အခါ ထံုးစံအတိုင္း တိုးၾကိတ္ဝင္ရတယ္။ လူဝင္ေပါက္မွာ တစ္ေယာက္ဝင္စာ box ေလးေတြလုပ္ၿပီး စစ္ၿပီးဝင္ခိုင္းေပမယ့္ လူေတြကေတာ့ တိုးတာကတိုးတာပါပဲ။ ေရသန္႔ဗူး၊မုန္႔ လိုမ်ိဳးေတြပါရင္ ယူခြင့္မေပးပါဘူး၊ အဝင္ဝမွာကတည္းက စစ္ၿပီး ယူထားလိုက္ပါတယ္။ ညေနစာမစားရေသးလို႔ ေပါင္မုန္႔ေလးေတြဝယ္လာတာ ပါသြားတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း ေရသန္႔ဗူးေတြ သိမ္းယူလိုက္တာမ်ိဳးကေတာ့ ၿဖစ္သင့္ပါတယ္။ အနည္းဆံုး ေရသန္႔ဗူးနဲ႔ေပါက္တာမ်ိဳး မခံရေတာ့ဘူးေပါ့။ အထဲေရာက္သြားေတာ့ စင္ေရွ႔နားမသြားေသးဘဲ လူကုန္ကူးမႈနဲ႔ပါတ္သတ္တဲ့ ၿပခန္းေလးေတြမွာ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၿဖစ္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေသာက္ေရသန္႔နဲ႔ coke ေတြကို ေဝေနတာေတြ႔လို႔ သြားယူလိုက္ေသးတယ္။ အၿပင္ဘက္မွာ တန္းစီတုန္းက ေရငတ္လို႔ငတ္မွန္းမသိ တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။ ပြဲၿပီးတဲ့အခ်ိန္အထိ ေရသန္႔နဲ႔ coke ေတြကို လိုသေလာက္ေဝေပးေနတယ္။ စားစရာေတြ သယ္သြားလို႔မရေတာ့ အေအး နဲ႔ ေရ ေတြပဲ လိမ့္ေသာက္ၾကရတယ္။

စင္ေရွ႔ကိုေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ေရွ႔ကလူေတြ အေတာ္ေလး ေနရာယူႏွင့္ေနၿပီ ဆိုေတာ့ ကိုယ္ေတြက အလယ္နားေလာက္ပဲ ေနရာရပါတယ္။ အရပ္က ပုၿပီး ေရွ႔လူေတြက ကြယ္ေနေတာ့ စင္လည္း ေသခ်ာမၿမင္ရပါဘူး။ ေနာက္ဘက္နားမွာ projectorနဲ႔ၿပေနတာက်ေတာ့လည္း သြားမၾကည့္ခ်င္ပါဘူး။ အဆိုေတာ္ ၿမင္ရသည္ၿဖစ္ေစ၊ မၿမင္ရသည္ၿဖစ္ေစ live show ပြဲဆိုတာကို တကူးတက ေရာက္လာၿပီးမွေတာ့ စင္ေရွ႔နားမွာပဲ ေနခ်င္တယ္ေလ။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ပြဲအဖြင့္ကို ခ်မ္းခ်မ္းရဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ဖြင့္ပါတယ္။ အဆိုေတာ္ တစ္ဦးကို သီခ်င္း၂ပုဒ္ႏႈန္းနဲ႔ပဲ ေဖ်ာ္ေၿဖဖို႔ အခ်ိန္ရပါတယ္။ ခ်မ္းခ်မ္း၊ ၿဖဴၿဖဴေက်ာ္သိန္း၊ Rဇာနည္၊ ၿဖိဳးၾကီး၊ ခ်စ္သုေဝ၊ လင္းလင္း နဲ႔ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္တို႔ အလွည့္က် ဆိုသြားၾကတယ္။ Rဇာနည္နဲ႔ စိုင္းစိုင္းကိုေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ က်န္တဲ့လူေတြကေတာ့ ပြဲထဲပါေနလို႔ ၾကည့္လိုက္တဲ့ သေဘာေလာက္ပဲၾကိဳက္တယ္။ လက္ခုပ္သံေလးေတြ ၾကားခ်င္ပါတယ္ဆိုၿပီး ပရိသတ္လက္ခုပ္သံကို ေတာင္းယူရတဲ့ အဆိုေတာ္ကိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္သနားသြားမိတယ္။ ၾကိဳက်ားၾကိဳက်ားမွာ လူကုန္ကူးမႈနဲ႔ပါတ္သတ္တဲ့ ပညာေပးအစီအစဥ္ေလးေတြထည့္ထားတယ္။ Australian Ambassador, US Ambassador နဲ႔ တၿခားorganisation ေတြက တာဝန္ရွိသူေတြက စကားေတြတက္ေၿပာၾကတယ္၊ ဇာတ္လမ္းတိုေလးေတြၿပတယ္။ ပရိသတ္ကလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ လိုက္နားေထာင္ၾကတာေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ခ်မ္းသားဖို႔ေကာင္းတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရန္ၿဖစ္တာ၊ ဆဲတာဆိုတာေတြ မေတြ႔ခဲ့ရပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ကခုန္ေနၾကတာေတြ႔ရေတာ့ ပိုလို႔ေတာင္ စိတ္ခ်မ္းသာမိပါတယ္။ စည္းကမ္းရွိရွိနဲ႔ ေပ်ာ္ၾကေစခ်င္တာပါပဲ။

ၿမန္မာအဆိုေတာ္ေတြၿပီးေတာ့ ထိုင္းက slot machine ဆုိတဲ့အဖြဲ႔ ေဖ်ာ္ေၿဖပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ Jason Mraz ၾကီးမလာေသးေတာ့ စိတ္ညစ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ မေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ slot machine အဖြဲ႔က "မဂၤလာပါ၊ we come from ယိုးဒယား" ဆိုတာကေနစၿပီး သီခ်င္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ပရိတ္သတ္ၾကီး တစ္ခုလံုးကို ထိန္းသြားႏိုင္ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ့ယိုးဒယားဘာသာစကားကို ပရိသတ္အမ်ားစုက နားမလည္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူမ်ိဳးတိုင္း နားလည္ႏိုင္တဲ့ ဂီတနဲ႔ ထိန္းသြားႏိုင္တဲ့အထိ ေတာ္ၾကပါတယ္။ ေရွ႔ထြက္ၿမန္မာအဆိုေတာ္ေတြအေနနဲ႔ အတုယူဖို႔ေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အမ်ားေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနတဲ့ Jason Mraz ၾကီးထြက္လာပါၿပီ။ သူထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း တီးဝုိင္းအၿပင္အဆင္ေတြကို ၿပင္လိုက္ရံုမက မီးအေရာင္ကအစ သူ႔အေရာင္ၿဖစ္သြားပါတယ္။ သူ႔ setting နဲ႔ သူလာတာကိုးလို႔ အဲ့ဒီေတာ့မွ သေဘာေပါက္တယ္။ စင္အၿပင္အဆင္၊ အသံပိုင္းဆိုင္ရာနဲ႔ အလင္းပိုင္းေတြဟာ ၿမန္မာၿပည္မွာေတာ့ အထူးၿခားဆံုး၊ အေကာင္းဆံုးပြဲတစ္ခုၿဖစ္မယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

မဂၤလာပါ ၿမန္မာ လို႔ ႏႈတ္ဆက္လိုက္တဲ့ Jason Mraz

ေစာင့္ရတာနဲ႔တန္ေအာင္ကို Jason Mrazက ထြက္လာတာနဲ႔ ၇ ပုဒ္ဆက္တိုက္ ဆိုသြားပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မဂၤလာပါ ၿမန္မာဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပံုက ၿမန္မာတို႔အတြက္သည္းေၿခခုိက္ေပါ့။ Jason Mraz ရဲ့ "Lucky" သီခ်င္းကို ၿဖဴၿဖဴေက်ာ္သိန္း နဲ႔အတူ စံုတြဲဆိုၾကပါေသးတယ္။ Jason Mraz က အဂၤလိပ္လိုဆိုၿပီး ၿဖဴၿဖဴက ၿမန္မာလိုဆိုပါတယ္။ ၿဖဴၿဖဴဆိုမယ့္ ၿမန္မာစာသားကို လင္းလင္းက ေရးေပးတယ္လုိ႔သိရပါတယ္။ သီခ်င္းအၿပီးမွာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ၿဖဴၿဖဴ လို႔ Jason Mrazကဆိုေတာ့ ပရိသတ္ပြဲက်သြားပါတယ္။ Jason Mraz က MTV Exit ရဲ့ ဒီပြဲအတြက္ တာဝန္ရွိသူအေနနဲ႔ ေက်းဇူးတင္စကားေၿပာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ေက်းဇူးၿဖဴၿဖဴ၊ ၿဖိဳးၾကီး၊ စိုင္းစိုင္း . . . ဆိုၿပီး ၿမန္မာအဆိုေတာင္ေတြကိုလည္း ၿမန္မာသံပီပီသသနဲ႔ ေက်းဇူးတင္သြားပါေသးတယ္။ ဒီမွာတင္ပြဲကၿပီးၿပီလားဆိုေတာ့ မၿပီးေသးပါဘူ။ Jason Mraz ဆက္ဆိုပါဦးမယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်ိန္နည္းနည္းလင့္ေနတာနဲ႔ အိမ္ၿပန္ဖုိ႔ တိုင္ပင္ၾကၿပီး ၿပည္သူ႔ရင္ၿပင္ထဲက ၿပန္ထြက္လာၾကတယ္။ အထြက္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေငးလိုက္ေလွ်ာက္လိုက္ေပါ့။ ေရာင္စံုမီးေရာင္ေအာက္မွာ စည္းကမ္းရွိရွိ၊ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ၾကည့္ေနၾကတာေတြ႔ေတာ့ ၾကည္ႏူးမိတယ္။ (ရင္ၿပင္အႏွ႔ံပ်ံ႔ၾကဲေနတဲ့ အမိႈ္က္ေတြကလြဲလို႔၊ အမ်ားက ေၿမၿပင္ေပၚရပ္ၾကည့္ေနစဥ္မွာ အေပၚဘက္အထူးတန္းပြဲၾကည့္စဥ္က ထိုင္ခံုနဲ႔ထိုင္ၾကည့္တဲ့လူေတြက မတ္တပ္ထထရပ္လို႔ ထိုင္ပါလို႔ presenter ေတြက ခဏခဏေၿပာရတာကလြဲလို႔ေပါ့)။

အၿပန္က်ေတာ့ အိမ္ဘက္ကို ငွားတဲ့ကားကအခက္အခဲၿဖစ္ေနတာရယ္၊ ညစာစားဖို႔ ဆာေနၾကၿပီၿဖစ္တာရယ္ေၾကာင့္ အိမ္တန္းမၿပန္ဘဲ လမ္း၂၀ ဘက္ကို ေၿခဦးလွည့္ၿပီး ညစာစားၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ ရန္ကုန္မွာရွိေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြထဲက အမွတ္တရ တစ္ခုပါ။ ပုဂံခရီးစဥ္အေၾကာင္းကို ေရးပါဦးမယ္။

MTV Exit အေၾကာင္းစိတ္ဝင္စားမယ္ဆိုရင္ ေအာက္ကလင့္ေတြမွာ သြားၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။
Ref:
http://mtvexit.org/worldstage/
https://www.facebook.com/MTVEXIT
http://www.youtube.com/user/MTVEF

Yangon Trip 2

ၿပန္ေရာက္ၿပီး တစ္ပါတ္ေလာက္ကေတာ့ ဒီလိုပဲအခ်ိန္ကုန္သြားတယ္။ ဦးေလးေတြ၊ အေဒၚေတြကန္ေတာ့တယ္။ အေမနဲ႔ ေစ်းဝယ္ထြက္တယ္၊ ဟိုသြားဒီသြားသြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ မဂၤလာပြဲတက္စရာရွိလို႔ ပြဲတက္ဝတ္စံုသြားရွာၿပီး ခ်ဳပ္စရာရွိတာခ်ဳပ္ဖို႔ စီစဥ္ရတယ္။ ၿမန္မာၿပည္ရဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းတခ်ိဳ႔ဟာ အေတာ္ေလး ညံ့ေနေသးတာေတြ႔ရတယ္။ ပြဲတက္ဝတ္စံုလိုခ်င္လို႔ ၿမန္မာဝတ္စံု ခ်ဳပ္ၿပီးသားေတြရွိတယ္ ဆုိတဲ့ ဆရာစံလမ္းက ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို သြားခဲ့တယ္။ ဆိုင္က အေတာ္ေလးက်ယ္ေပမယ့္ အခင္းအက်င္းကေတာ့ စိတ္ဝင္စားစရာ သိပ္မေကာင္းလွဘူး။ ဆိုင္ထဲဝင္သြားေပမယ့္လည္း ကိုယ့္ကိုခရီးဦးၾကိဳမယ့္သူမရွိဘူး။ ဆိုင္အတြင္းဘက္ကို ေလွ်ာက္သြားတဲ့ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ရယ္၊ တၿခားေစ်းဝယ္သူနဲ႔ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ့ ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ရယ္ပဲေတြ႔တယ္။ ဒါလည္း ကိစၥေတာ့မရွိေသးပါဘူး။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ ရမလား ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆိုင္ထဲလွည့္ပတ္ၾကည့္တယ္။ ပိုးထည္ေတြထားတဲ့ ဆိုင္အတြင္းပိုင္းကုိ ေရာက္သြားေတာ့မွ ဝန္ထမ္းေလး၊ငါးေယာက္ ရွိေနတာေတြ႔တယ္။ ထမင္းစားသူကစားၿပီး စကားေတြေၿပာေနသူေတြကေၿပာေနတယ္။ ေရွ႔ေလွ်ာက္လည္း ၾကည့္ခ်င္စိတ္မရွိေတာ့တာနဲ႔ ၿပန္ထြက္လာခဲ့ရတယ္။

ေရာက္ခါစ ရက္ေတြက အိုက္လို႔ အိပ္မရေပမယ့္ ၃ရက္ေလာက္အၾကာမွာ ရန္ကုန္ေဆာင္းက ေအးစၿပဳလာတယ္။ အစကတည္းက အေအးေၾကာက္တတ္ေတာ့ ေရခ်ိဳးရင္လည္း ေရေႏြးစပ္ခ်ိဳးရတယ္။ အိမ္ကလူၾကီးေတြလည္း တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပိုပိုအသက္ၾကီးလာၿပီဆိုေတာ့ အိမ္မွာ water heater တပ္ဖုိ႔တိုက္တြန္းရေတာ့တယ္။ အေရာင္းဆိုင္ သံုးဆိုင္ စံုစမ္းၿပီးတဲ့အခါ ဘားလမ္းမွာရွိတဲ့ဆိုင္ကပဲ ဝယ္တပ္လိုက္တယ္။ တပ္ခေပးရင္ အိမ္မွာလာတပ္ေပးတယ္ဆိုတာနဲ႔ တခါတည္းလာတပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ စက္တပ္ၿပီးေပမယ့္ သံုးလို႔မရေသးၿပန္ဘူး။ ေက်ာက္ေၿမာင္းအိမ္ေတြရဲ့ ထံုးစံအတိုင္း မီးအားမႏိုင္မွာစိုးလို႔ မီးဘုတ္ခုံတစ္ခုထိုင္ဖို႔ လုပ္ရေသးတယ္။ စက္ေရြးတုန္းကလည္း ဝပ္အားကို ဂရုမစိုက္မိလုိက္ၾကဘူး ၿဖစ္သြားတယ္။ ကုန္က်စရိတ္ကေတာ့ Media တံဆိပ္ water heater က ကိုးေသာင္းရွစ္ေထာင္၊ တပ္ဆင္ခက ႏွစ္ေသာင္း၊ မီးၾကိဳးနဲ႔မီးၾကိဳးရိုက္ခေတြက တစ္ေသာင္း (သို႔)တစ္ေသာင္းခြဲ ေလာက္ပဲကုန္ပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြမွာ ေရေႏြးနဲ႔ ေရခ်ိဳးလို႔ရသြားတာေပါ့။ တစ္ခုေတာ့ရွိတယ္၊ ေရကန္ကနိမ့္ေနလို႔ ေရမခ်ိဳးခင္ အေပၚထပ္က ေရကန္ထဲ ေရအၿပည့္ၿဖည့္ၿပီးခ်ိဳးရတယ္။ ဒါေတာင္ pump ပါၿပီးသား စက္ကိုဝယ္လိုက္မိေပလို႔။ မဟုတ္ရင္ pump ပါထပ္တပ္ရလိမ့္မယ္။ ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ ေရေႏြးေႏြးေလးနဲ႔ ခ်ိဳးလို႔ရသြားတာေပါ့ေလ။

ရန္ကုန္ေရာက္ခါစက မနက္ေစာေစာနဲ႔ ညမိုးခ်ဳပ္ပိုင္းမွာ အင္တာနက္ခဏသံုးၿဖစ္တယ္။ တကယ္ဆို ရန္ကုန္ၿပန္သြားၿပီး အင္တာနက္သုံး၊ ေဖ့ဘြတ္ဖတ္၊ အီးေမးစစ္တာေတြ လုပ္ဖို႔ဘယ္တန္မလဲ။ အဲ့လိုမၿဖစ္ေအာင္လည္း ရန္ကုန္မၿပန္ခင္ ေဖ့ဘြတ္အေကာင့္ကို ပိတ္ပစ္ခဲ့တယ္။ စိတ္ေရာ၊ လူေရာ အနားေပးခ်င္တယ္ဆိုၿပီး အိမ္အလုပ္ေတြလည္း ဘာမွကို သိပ္မလုပ္ၿဖစ္ဘူး။ အေမ၊ ညီမနဲ႔ ေယာင္းမတို႔ ခ်က္ေကၽြးတာစားတယ္။ ကိုယ့္အိမ္ေရာက္ေနလို႔ထင္တယ္ စားမေကာင္းဘူး၊ မစားႏိုင္ဘူး ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ ေန႔ခင္းဘက္ဆို အပ်င္းၾကီးေနၿပီး ညေနထမင္းစားၿပီးခ်ိန္ ေက်ာက္ေၿမာင္းကို ပတ္ၿပီး ေလွ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ညက်ေတာ့ TV ၾကည့္တယ္။ ဒီလို ေအးေအးလူလူ အခ်ိန္ေတြကို ခံစားလို႔မဝေသးခ်ိန္မွာ လမ္းထဲက ဘုရားပြဲနဲ႔ ေတြ႔ေတာ့တာပါပဲ။

ကိုယ္ၿပန္တဲ့အခ်ိန္က ရပ္ကြက္ထဲမွာ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားပြဲလုပ္တဲ့အခ်ိန္ ၿဖစ္ေနတယ္။ ဘုရားပြဲ မစခင္ ၄၊ ၅ ရက္ေလာက္ ၾကိဳၿပီး ပြဲေစ်းတန္းက တည္ႏွင့္ေနၿပီ။ ေရမုန္႔၊ ဘိန္းမုန္႔၊ ထမနဲ၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ အေၾကာ္စံု၊ တုတ္ထိုးသည္ ကေန စၿပီး ပန္းကန္သည္၊ အိပ္ရာခင္း ၿခင္ေထာင္သည္၊ ေစာင္သည္ အမ်ိဳးမ်ိးေသာ အသည္ေတြက ဘုရားပြဲ မစခင္ ေနရာခင္းႏွင့္ေနၿပီ။ တစ္ည၊ တစ္ည ပြဲေစ်းပတ္လိုက္ ၾကံဳရာမုန္႔ေတြ ဝယ္စားလိုက္နဲ႔ ေနရတာလည္း အင္မတန္ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေန႔မွာေတာ့ လမ္းထဲက မဲေပါက္တဲ့ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားအတြက္ လုပ္ထားတဲ့ ရာယီစံေက်ာင္းေနရာကေန အသံကုန္ေအာ္လိုက္တာ လန္႔ကိုႏိုးေရာ။ တကယ္ပါ အိပ္ပုပ္ၾကီးေနတာမဟုတ္ရပါဘူး။ မနက္အေစာၾကီးကို ေလာ္စပီကာနဲ႔ေအာ္ဖြင့္တာ။ ဖြင့္ထားတာက တရားေခြဆိုေတာ့လည္း စိတ္ဆိုးၿပန္ရင္ ေနရင္းထိုင္ရင္း ငရဲၾကီးဦးမယ္ ဆိုေတာ့ ဒီလိုပဲ ၾကိတ္မွိတ္ေနၾကရတယ္။ ေန႔လည္ေန႔ခင္းလည္း မနားတမ္းဖြင့္ထားတယ္။ ဒီၾကားထဲ ေဘးအိမ္က ေဆာက္လက္စတိုက္အသစ္ကလည္း အေခ်ာသပ္ေနတဲ့အဆင့္မို႔ အလုပ္သမားေတြအသံ၊ ေရေဘာ္ထိုးသံ၊ သံၿဖတ္သံေတြနဲ႔ တအုန္းအုန္းၿဖစ္ေနေသးေတာ့တာ။ ကိုယ့္အိမ္ထဲက လူအခ်င္းခ်င္းေတာင္ စကားေၿပာရင္ ေသခ်ာမၾကားရေတာ့ ဖုန္းေၿပာဖို႔ ပိုၿပီး အခက္ေတြ႔ပါတယ္။ ၾကံရာမရတဲ့အဆံုး တစ္အိမ္လံုး အသံအလုံဆံုးၿဖစ္တဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းတို႔၊ အိမ္သာတို႔ထဲ ဝင္ေၿပာရေတာ့တယ္။ သံုးရက္ ေလးရက္ေလာက္ ဒီအသံေတြၾကားထဲ ေနၿပီးေတာ့ မိသားစုနဲ႔ အတူသြားဖုိ႔ စီစဥ္ထားတဲ့ ပုဂံဘုရားဖူးထြက္သြားတာေၾကာင့္ သိပ္ေတာ့နားမပူလိုက္ပါဘူး။

ပုဂံခရီးစဥ္အေၾကာင္း ဆက္ေရးပါဦးမယ္။

Yangon Trip 1

ဒီဇင္ဘာမွာ ရန္ကုန္ၿပန္ၿဖစ္တယ္။ တကယ္က ဒီဇင္ဘာၿပန္ၿဖစ္ဖို႔ကို စက္တင္ဘာေလာက္ကတည္းက ေလယာဥ္လက္မွတ္ၾကိဳဝယ္ၿပီး စီစဥ္ထားတာပါ။ ဒီဇင္ဘာေရာက္တုိင္း company က year-end-off ရွိေနေတာ့ အဲ့ဒီမတိုင္ခင္ကို ခြင့္ယူလုိက္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို သံုးပါတ္ေက်ာ္ၿပန္ဖို႔အခြင့္အေရးရသြားတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီဇင္ဘာပဲ ရန္ကုန္ၿပန္ၿဖစ္တယ္။

ရန္ကုန္ၿပန္ခါနီးတိုင္း လက္ေဆာင္ပစၥည္းေတြ အေၿပးအလႊားဝယ္ရတဲ့ ဒုကၡကလြတ္ေအာင္ဆိုၿပီး ဒီႏွစ္ေတာ့ လက္ေဆာင္ေတြၾကိဳဝယ္ထားလိုက္တယ္။ ဒါေတာင္ ဝယ္ဖို႔ေမ့ေနတဲ့ ပစၥည္းေတြနဲ႔ စားစရာတစ္ခ်ိဳ႔ကို မၿပန္ခင္တရက္မွာမွ ဝယ္ၿဖစ္ေတာ့ ေလဆိပ္မဆင္းခင္ တစ္ရက္အလိုညမွာ ၿပာယာခတ္ၿပီး ပစၥည္းလိုက္ဝယ္ရတယ္ဆိုတဲ့ ထံုးစံထဲပဲ ၿပန္ေရာက္တယ္။

မႏွစ္က (၂၀၁၁) ၿပန္တုန္းက MAI နဲ႔ ၿပန္ေတာ့ check-in ဝင္တဲ့ေနရာမွာရယ္၊ ေလယာဥ္အခ်ိန္ေနာက္က်တာရယ္မွာ ၿပသနာၿဖစ္ေတာ့ ဒီႏွစ္ေတာ့ ပိုးသားေလေၾကာင္းနဲ႔ပဲၿပန္ၿဖစ္တယ္။ MAI ကို ပထမဆံုးစီးဖူးၿပီး ေနာက္မစီးေတာ့ဘူးလို႔ ၿဖစ္သြားရတာကို မၾကိဳက္ဘူး။ ဘာလို႔ ၿမန္မာၿပည္ေလေၾကာင္းလိုင္းနဲ႔ မၿပန္တာလဲလို႔ ရံုးကလူေတြေမးတဲ့အခါ ၿပံဳးသာၿပေနရတာမ်ိဳးကိုလည္း မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ႏွစ္ခါလည္း ပိုးသားေလေၾကာင္းနဲ႔ပဲ ၿပန္ၿဖစ္ဖို႔မ်ားပါတယ္။

ရန္ကုန္ေလဆိပ္ေရာက္ေတာ့ လဝကမွာ နာရီဝက္နီးပါး တန္းစီလိုက္ရတာကလြဲလို႔ က်န္တာပံုမွန္ပါပဲ။ လာၾကိဳေနၾကတဲ့ မိသားစုကလည္း လည္တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔ပါပဲ။ အၿပင္ေရာက္ေတာ့ လာၾကိဳေနက် taxi အစုတ္ၾကီးေတာ့မဟုတ္ေတာ့ဘဲ အေတာ္သားနားၿပီး အဲကြန္းဖြင့္ထားတဲ့ taxi ၿဖစ္ေနၿပီ။ taxi ေမာင္းတဲ့အစ္ကိုၾကီးက ကားေၿပာင္းလိုက္တယ္ဆိုပဲ။ တလမ္းလံုးေတြ႔သမွ်ကားေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကိုသစ္ေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ကားေတြကို ကိုယ္သိၿပီး၊ တစ္ခ်ိဳ႔ကားေတြကေတာ့ ကိုယ္တစ္ခါမွမၿမင္ဖူးတာပဲရွိတယ္။

လမ္းမွာ ကားလမ္းပိတ္တာနဲ႔ သိပ္မၾကံဳခဲ့ေတာ့ အိမ္ကို ခပ္ၿမန္ၿမန္ပဲေရာက္သြားတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိမ္က လူၾကီးမိဘေတြကို ႏႈတ္ဆက္ရင္း အိမ္မွာအၿမဲတည္ထားတတ္တဲ့ အၾကမ္းရည္အိုးက ေရေႏြးၾကမ္းကို ေသာက္လိုက္ရတာကိုက ဘာနဲ႔မွမလဲႏိုင္တဲ့ အရသာပဲထင္တယ္။ ညေနစာ စားေသာက္ၿပီးေတာ့ အိမ္က ေမာင္ေတြ၊ ညီမေတြက ကိုယ့္နားမွာ ရစ္သီေနၾကတယ္။ သူတုိ႔မွာလိုက္တာေလးေတြမ်ား ပါလာလား၊ ဘယ္လိုမ်ိဳးေလးလည္း သိခ်င္ၾကတယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ luggage ၾကီးဖြင့္၊ ဟိုလူ႔ ဟိုဟာေလးေပး ဒီလူ႔ ဒီဟာေလးေပးနဲ႔ ညဦးပိုင္းကာလ ကုန္ဆံုးသြားတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ အိပ္ခ်ိန္ေရာက္လာေရာ။ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ၿပန္ေရာက္တယ္ဆိုေပမယ့္ ပထမညေတာ့ အလူးအလဲနဲ႔ သိပ္အိပ္မရဘူး။ ညတေရးႏိုးေတာ့ ဒီဇင္ဘာညၾကီး ေခၽြးဒီးဒီနဲ႔ၿဖစ္ေနၿပီ။ ၿခင္ေထာင္ထဲမွာ မအိပ္တတ္ေတာ့တာလည္း ၿပသနာတစ္ခုပဲ။ ဒါနဲ႔ မာတာမိခင္ကို အားနာနာနဲ႔ ႏႈိးၿပီး air-con ဖြင့္လို႔ရမလား ေမးရတယ္။ ကိုယ္အိုက္ေပမယ့္ သူတို႔အထာကိုေတာ့ မသိဘူးၿဖစ္ေနၿပန္တယ္။ air-con ဖြင့္လိုက္မွပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့တယ္။ ေနာက္ညေတြလည္း air-con ဖြင့္အိပ္ရတာပါပဲ။ ရန္ကုန္ ဒီဇင္ဘာဦးပိုင္းဟာ ဒီလိုပဲ အိုက္စပ္စပ္ၿဖစ္ေလ့ရွိတယ္ ထင္တာပဲ။

ရန္ကုန္မွာၾကာၾကာေနခဲ့တယ္ဆိုေတာ့ ေရးစရာေတြမ်ားမယ္ထင္တာပဲ။ ဆက္ေရးဖို႔ၾကိဳးစားပါဦးမယ္။

Double

ဘဝမွာ ႏွစ္ခါထပ္လုပ္ရတဲ့အလုပ္၊ ႏွစ္ေခါက္သြားခဲ့ရတဲ့ လမ္းခရီး စတာေတြလို ႏွစ္ထပ္လုပ္လိုက္ရတာေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ အဲ့လို ႏွစ္ခါထပ္ေနတာေတြထဲမွာ ထူးထူးၿခားၿခား နာမည္ႏွစ္လံုးထပ္တဲ့ လူေတြနဲ႔ ဆံုခဲ့ရတာေလးကို ေတြးမိသြားတယ္။

ငယ္ငယ္ကေလးဘဝကတည္းက နာမည္ႏွစ္လံုးထပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ဆံုဖူးၾကမွာပဲ။ ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္း၊ အသိမိတ္ေဆြေတြထဲက နာမည္ႏွစ္လံုးထပ္သူေတြကိုေတာ့ ဒီေနရာမွာ မေၿပာဘဲ ခ်န္ထားခဲ့ပါမယ္။ ေလာေလာဆယ္ အေတြးထဲေရာက္လာတဲ့ နာမည္ေတြက စင္ကာပူကို ေရာက္ကာမွ ဆံုရတဲ့ နာမည္ႏွစ္လံုးထပ္ေတြပါ။

ပထမဆံုး စင္ကာပူကို စလာမယ္ဆိုေတာ့ အိမ္စီစဥ္ေပးတာက ေဒၚေဌးေဌး ဆိုတဲ့အန္တီၾကီးပါ။ ေဒၚေအးေအးဆိုတဲ့ သူ႔ညီမအိမ္မွာ ေနဖို႔ စီစဥ္ေပးတာပါ။ တစိမ္းတရံေတြထဲမွာ ပထမဦးဆံုး မွတ္မိေနတဲ့ နာမည္ႏွစ္လံုးထပ္ ႏွစ္ေယာက္ဆိုပါေတာ့။ စင္ကာပူေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေဒၚေအးေအး အိမ္မွာေနပါတယ္။ တစ္လေလာက္အၾကာမွာေတာ့ အလုပ္လည္းရၿပီဆိုတာနဲ႔ မနီးမေဝးက တၿခားအိမ္ကို ေၿပာင္းဖို႔ၿဖစ္လာပါတယ္။

ဒုတိယအိမ္ေပါ့။ ဒုတိယအိမ္ အိမ္ရွင္ေတြကေတာ့ နာမည္ႏွလံုးထပ္တယ္ မထင္ပါဘူး။ မထင္ဘူးလို႔ေၿပာရတာက သူတို႔နာမည္ေတြကို ေသခ်ာမသိခဲ့ဘူးရယ္ေလ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအိမ္မွာ အတူေနရတဲ့အခန္းေဖာ္ နာမည္က သိမ္းသိမ္းစိုး(စာလံုးေပါင္းအမွန္လည္း မသိၿပန္ဘူးဆိုေတာ့။ ေပါင္းခ်င္သလိုေပါင္းလိုက္တယ္)။ စင္ကာပူေရာက္မွ ေတြ႔ရတဲ့အခန္းေဖာ္ေပမယ့္ သူကလည္း တကၠသိုလ္မွာ တစ္ေက်ာင္းတည္းသားမို႔ ေတြ႔ၿပီးတာနဲ႔ ခင္မိသြားၾကတယ္။ ေနာက္ထပ္ အဲ့ဒီအိမ္မွာ ခင္မင္ရတဲ့ အစ္မတစ္ေယာက္က မလြင္လြင္စိုး ဆိုသူပါ။ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္လို ခင္မင္စရာသိပ္ေကာင္းၿပီး အဖြဲ႔က်ခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာအလွည့္အေၿပာင္းမွာ သူတို႔ေတြနဲ႔ ခြဲဖို႔ၿဖစ္လာရၿပန္တယ္။

ေနာက္ထပ္ တတိယေၿမာက္အိမ္ရဲ့ အိမ္ရွင္ကေတာ့ သူ႔ခင္ပြန္းကခ်စ္စႏိုး ဝါဝါ လို႔ေခၚတဲ့ အစ္မတို႔အိမ္ပါပဲ။ နာမည္အရင္းကေတာ့ ႏွစ္လံုးမထပ္ပါဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း အခန္းေဖာ္ အစ္မရဲ့နာမည္က မသန္းသန္းဦးပါတဲ့။ မႏၱေလးသူ ပီပီ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာတတ္၊ လုပ္တတ္ေပမယ့္ ခင္ဖုိ႔ေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ္လိုေပ်ာ္တတ္သူမို႔ ညီအစ္မလိုၿဖစ္ၾကရၿပန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႔အလုပ္ကိစၥေတြက အဆင္မေၿပတာမို႔ သူၿမန္မာၿပည္ကို ၿပန္သြားခဲ့ပါတယ္။ သူ႔ေနရာမွာေနဖို႔ မေအးေအးၿမင့္ ဆိုသူ အစ္မတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ အပ်ိဳၾကီး အၿငိမ္းစားဆရာမ၊ အခ်ိန္တိုင္း တရားအၿမဲထိုင္ေနတတ္သူပါ။အဲ့ဒီအိမ္မွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာေလး ေနၿဖစ္တယ္။

စတုတၳအိမ္ကို ေၿပာင္းရတဲ့အခါ ၿမင့္ၿမင့္ေအာင္ ဆိုတဲ့ ဟင္းခ်က္ေကာင္းတဲ့ ညီမေလးရယ္၊ သင္သင္းညြန္႔ဆိုတဲ့ ကေလးမေလးရယ္နဲ႔ဆံုရၿပန္တယ္။ အဲ့ဒီအိမ္မွာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေနၿပီး အခုေနေနတဲ့ ပဥၥမေၿမာက္အိမ္ကို ေၿပာင္းလာခဲ့ပါတယ္။ အခုအိမ္မွာေရာ နာမည္ႏွစ္လံုးထပ္ေတြနဲ႔ ၾကံဳရပါေသးတယ္။ အိမ္ရွင္အစ္မရဲ့ ညီမၿဖစ္သူ၊ အလုပ္ကိုအင္မတန္မၾကိဳးစားၿပီး မနားတမ္းလုပ္ႏိုင္သူ မၿဖိဳးၿဖိဳးသန္႔ ဆိုတဲ့အခန္းေဖာ္ရယ္။ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုပတ္ၿပီး ခရီးသြားေနရသူ၊ ကိုယ္ခ်က္သမွ်ဟင္းေတြကို မၿငီးမၿငဴ အားေပးေနရသူ မမိုးမိုးေအာင္ ဆိုသူရယ္ဆိုတာ ရွိၿပန္ပါေသးတယ္။

နာမည္ေတြနဲ႔ ပါတ္သတ္ရင္ သိပ္ဂရုမစိုက္၊ သိပ္အယူမသီး တတ္ေပမယ့္ ေနာက္ထပ္ေတြ႔ရဦးမယ့္ အခန္းေဖာ္က နာမည္ႏွစ္လံုးထပ္ဦးမလားလို႔ေတာ့ ေတြးေနမိတာပါပဲ။

Attachment

ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ကတည္းက သံေယာဇဥ္ သိပ္ၾကီးတတ္တယ္။ ကၽြန္မ မိသားစုဝင္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြအေပၚ သံေယာဇဥ္ၾကီးသလို တၿခားသက္ရွိသက္မဲ့အရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအေပၚလည္း သံေယာဇဥ္ၾကီးတယ္။ ကုန္ကုန္ေၿပာရရင္ ကၽြန္မမူၾကိဳတက္တုန္းက ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပဲြေတြမွာ ရခဲ့တဲ့ဆုေလးေတြကအစ၊ အိမ္ေရွ႔က ပန္းပင္ေလးေတြအလယ္၊ အိမ္မွာေမြးထားတဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြအဆံုး ကၽြန္မ သိပ္တြယ္တာတတ္တယ္။

အဖြားရဲ့အေမ ရွိစဥ္ကတည္းက ကၽြန္မတို႔အိမ္မွာ ေၾကာင္ေလးေတြေမြးေလ့ရွိတယ္။ ၾကြက္ေၿပးေအာင္ ေမြးတာလည္းပါသလို ေၾကာင္ခ်စ္ၾကလို႔ ေမြးတာလည္းပါတယ္။ အၿဖဴ၊ အဝါ၊ မီးခိုး၊ အေရာင္ၾကား စသၿဖင့္ အေရာင္မ်ိဳးစံုေလးေတြရွိတဲ့ ေၾကာင္ေပါက္စနေလးေတြဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ တစ္အိမ္သားလံုး သိပ္ခ်စ္ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႔ေၾကာင္ေလးေတြကို ေမြးၿပီးတဲ့အခ်ိန္ ေၾကာင္မၾကီးေသသြားတဲ့အခါမ်ိဳးနဲ႔ ၾကံဳရင္ ပိုလို႔ေတာင္ သနားလို႔ခ်စ္ၾကပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္ေတာ့ ေမြးထားတဲ့ေၾကာင္ကေလးေတြ ေသသြားတာရယ္၊ အိမ္ေအာက္ဆင္းရင္း မ်က္စိအလည္လြန္ၿပီး ၿပန္မလာၾကတာရယ္နဲ႔ အိမ္မွာေၾကာင္မ်ိဳးဆက္ပ်က္သြားပါတယ္။ အိမ္မွာလည္း ၾကြက္မရွိေတာ့တာမို႔ ထပ္ေမြးဖုိ႔လည္း သိပ္မစဥ္းစားၾကေတာ့ဘူး။ ေၾကာင္ကိုခ်စ္ေပမယ့္ အညစ္အေၾကးစြန္႔တာ စည္းကမ္းမရွိတဲ့ေၾကာင္၊ ထမင္း ဟင္း ခိုးစားတတ္တဲ့ေၾကာင္ဆိုရင္လည္း စိတ္ညစ္ရမွာမို႔ သူမ်ားအိမ္ကလည္း မေတာင္းခ်င္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔အိမ္က ေၾကာင္ေတြက အဘြားရဲ့ ၾကိမ္လံုးေလးနဲ႔ လက္သပ္ေမြးထားတာမို႔လားမသိဘူး သိပ္စည္းကမ္းရွိၾကတာ။ တစ္ခါတေလမ်ား သူတို႔ေခ်းယိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ အိမ္သားတစ္ေယာက္ေယာက္ ေရခ်ိဳးေနတာနဲ႔ ၾကံဳရင္ တေညာင္ေညာင္နဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေၿပးလႊားေနၾကတာမ်ိဳးေလ။ အစားအေသာက္လည္း သူတို႔စားခြက္ထဲမွာ ထည့္ေပးမွ စားၾကပါတယ္။

ၿဖတ္ေၿပာရဦးမယ္။ ကၽြန္မ ေစ်းဝယ္တတ္ေအာင္ဆိုၿပီး ေက်ာင္းအားတဲ့ရက္ဆိုရင္ အေမက ေစ်းသြားခိုင္းတယ္။ ကၽြန္မတို႔အိမ္က လမ္းရဲ့အတြင္းပိုင္းေရာက္တယ္ဆိုေတာ့ ေစ်းသြားရင္ လမ္းထဲက အိမ္ေတြကိုၿဖတ္ၿပီးမွ ေစ်းဘက္ကိုေရာက္တယ္။ အဲ့လိုသြားေနရင္း သတိထားမိတာက လမ္းထိပ္က အိမ္တစ္အိမ္မွာ ေၾကာင္ေပါက္ကေလးေတြ ေၿပးလႊားေဆာ့ေနတာပဲ။ အဲ့ဒီအိမ္ အိမ္ရွင္အဖြားကလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက တစ္လမ္းတည္းသားမို႔ ကၽြန္မေစ်းသြားတိုင္း ႏႈတ္ဆက္ေနက်။ တရက္ေတာ့ ကၽြန္မမေနႏိုင္တာနဲ႔ ေၾကာင္ေပါက္ကေလးေတြ အေၾကာင္းေမးမိတယ္။ အဖြားက သူတစ္ေယာက္တည္း အိမ္လာကူတဲ့ အစ္မၾကီးနဲ႔ပဲ ေနေနတာဆိုေတာ့ အခုေၾကာင္ေတြ သိပ္မ်ားေနလာတဲ့ခါ သူသိပ္ၿပီး မထိန္းႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္းေၿပာလာတယ္။ တကယ္လို႔မ်ား ယူမယ့္သူရွိရင္ ႏွစ္ေကာင္ေလာက္ကို ေပးလိုက္မယ္လို႔လည္း ဆိုလာတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မလည္း မဆီမဆိုင္ ေၾကာင္ေလးေတြကို ႏွေၿမာေနမိတယ္။ သူမ်ားကိုေပးမယ့္အတူတူ ငါပဲယူလိုက္မယ္လို႔လည္း ေတြးမိတယ္။

အဲ့ဒီေန႔က ေစ်းကေန အိမ္ၿပန္ေရာက္ကတည္းက ေၾကာင္ေလးေတြ သြားေခၚဖို႔ အေမ့ကို ပူဆာေတာ့တယ္။ အေမကေတာ့ အစက အင္တင္တင္ပါပဲ။ ကၽြန္မသံေယာဇဥ္ၾကီးတတ္တာကိုလည္း သူသိထားေတာ့ သိပ္ေတာ့ လက္ခံခ်င္ပံုမရဘူး။ အိမ္ရာဝင္လည္း ေၾကာင္အေၾကာင္း၊ အိပ္ရာထလည္း ေၾကာင္အေၾကာင္း၊ ေန႔လည္းေၿပာ ညလည္းေၿပာ ဆိုေတာ့ အေမလည္း သနားလာတယ္ထင္ပါတယ္။ အဖြားကေပးမယ္ဆိုရင္ ညည္းေၾကာင္ေတြ သြားေခၚေခ်လို႔ ဆိုလာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း အစကတည္းက လိုခ်င္ေနတာမို႔ ခ်က္ခ်င္းကို သြားေခၚတယ္။ အဖြားကေတာ့ ေၿပာရွာပါတယ္ သမီးၾကိဳက္တဲ့အေကာင္ေလး ေရြးယူတဲ့။ ဒါေပမယ့္ တစ္ေကာင္တည္းေတာ့ မေခၚရဘူး၊ ႏွစ္ေကာင္ေခၚရမယ္၊ သူတို႔ခမ်ာ အေမနဲ႔ခြဲရံုမက၊ အေဖၚပါကြဲရင္ ေနႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ အဝါေလးတစ္ေကာင္၊ အၿဖဴနဲ႔ မီးခိုးၾကားေလးတစ္ေကာင္ ေရြးၿပီး ယူလာခဲ့တယ္။

အဲ့ဒီေန႔ကစၿပီး အဲ့ဒီႏွစ္ေကာင္နဲ႔ အလုပ္ေတြရႈပ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ အေမက ေၾကာင္ေလးေတြကို နာမည္ေပးထားေသးတယ္။ အဝါေလးက ေဆာ့လြန္းလို႔ ဖိုးကဲ လို႔ေခၚတယ္။ သူက အထီးေလး။ အၾကားေလးကေတာ့ အမေလးဆိုေတာ့ သူ႔ကို မိၾကားေလးလို႔ေခၚတယ္။ ေရာက္လာခါစကေတာ့ ေနရာေၿပာင္းသြားေတာ့ သိပ္မေဆာ့ၾကဘူး။ ဟိုနားေလး ရွဴၾကည့္၊ ဒီနားေလးရွဴၾကည့္နဲ႔ အနံ႔မွတ္ေနၾကတယ္ထင္ပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ေတြေတာ့ ေဆာ့လိုက္ၾကတာ မေမာႏိုင္ဘူး။ တစ္ရက္ ေန႔လည္ပိုင္း ေက်ာင္းကၿပန္လာေတာ့ ႏွစ္ေကာင္စလံုး မေတြ႔ဘူး။ အေမကလည္း အိမ္အလုပ္ေတြနဲ႔ သတိမထားမိဘူးတဲ့။ ဒါနဲ႔ တစ္အိမ္လံုးအႏွ႔ံလိုက္ရွာေတာ့မွ အိမ္က ညီမရဲ့ အေမြးပြဝက္ဝံရုပ္ေတြတင္ထားတဲ့ စားပြဲခုံေပၚမွာ ဝက္ဝံတစ္ရုပ္စီရဲ့ ဗိုက္ထဲမွာ ဝင္အိပ္ေနၾကတယ္။ ဇိမ္လုပ္ေနၾကတာၿမင္ေတာ့ ရယ္လည္းရယ္ခ်င္သလို၊ သူတို႔အေမမွတ္ေနလား မသိဘူးလို႔ ေတြးမိၿပီး စိတ္မေကာင္းလည္းၿဖစ္ရတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ သူတို႔ အဲ့အရုပ္ေတြၾကားမွာ ဝင္ဝင္ေခြေနတတ္တယ္။ ဒါလည္း ေဆာ့တာနားတဲ့အခ်ိန္ေလာက္ပါ။

ေဆာ့တာကေတာ့ ထိန္းလို႔ကိုမႏိုင္ဘူး ေၿပာရမယ္။ ဖိုးကဲေလးကို နာမည္ေပးမိတာ ငါေတာ့မွားၿပီလို႔ အေမခဏခဏညည္းယူရတယ္။ ကဲလိုက္တာမွ လက္လက္ကိုထ။ ဗီရိုအၿမင့္ေတြေပၚ အတင္းကုတ္ၿခစ္တက္ အေပၚေရာက္ရင္ ၿပန္ခုန္ခ်တယ္။ အၿမင့္တင္ထားတဲ့ ပုလင္းတို႔၊ ဗူးတုိ႔ဆိုတာ သူတို႔ေၾကာင့္ခ်ည္း ၿပဳတ္က်တယ္။ ကြဲတတ္တာေတြဆို ေၾကာင္အိမ္ဗီရိုထဲ သိမ္းထားရတယ္။ တစ္ခါမ်ား လူအလစ္မွာ အေပၚထပ္ ထပ္ခိုးဝရံတာကေန ေအာက္ထပ္ကို ခုန္ခ်ဖို႔ လုပ္ေသးတယ္။ အေကာင္ကငယ္ေသးေတာ့ ဘယ္ခုန္ႏိုင္ဦးမလဲ။ ေၾကာက္ၿပီး ၿပန္ကုတ္ထားေတာ့ တန္းလန္းၾကီးၿဖစ္ေနတာေပါ့။ ညီမက ေတြ႔သြားၿပီး ေအာ္ဟစ္ေတာ့မွ အေပၚတက္ၿပီး သြားခ်ီခ်ရတယ္။ အဲ့ဒီေကာင္က လူလည္၊ သူတစ္ခုခုၿဖစ္ေတာ့မွာမို႔ ကိုယ္ကသြားခ်ီတာတို႔ ကိုင္ေပးရတာတုိ႔ဆို မကုတ္ဘူး။ အသာၿငိမ္ခံေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ အိမ္ေပၚထပ္ မတက္ရဲေအာင္ ၾကိမ္ကေလးနဲ႔တို႔ေပးထားရတယ္။

ဒီေနရာမွာ ေၿပာစရာရွိတာက ကၽြန္မအေမ ဆရာမနဲ႔ ေၾကာင္ေလးေတြရဲ့ ဆက္ဆံေရးပဲ။ အေမက ၾကိမ္လံုးကေလးကိုင္ၿပီး သတိေပးတာကို လုပ္တတ္တယ္။ တိရစာၦန္မို႔လို႔ ရိုက္တယ္ မထင္ေစခ်င္ဘူး။ ကၽြန္မဆိုလည္း ငယ္ငယ္က အေမ့ၾကိမ္လံုးစာ ခဏခဏမိဖူးတယ္။ အခု ဒီေကာင္ေလးေတြကိုလည္း ဒီလိုပဲ။ သူ႔တပည့္ေတြလို၊ သူ႔ကေလးေတြလို အေမက ဆံုးမတယ္။ ဖိုးကဲ ငါ့မ်က္ႏွာၾကည့္စမ္း၊ ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာပဲ အီးပါရမယ္ေနာ္၊ အၿပင္မွာ ပါရင္ ၾကိမ္လံုးနဲ႔ ရုိက္ခံရမယ္သိလား။ ၾကိမ္လံုးအန႔ံ နမ္းထားဆိုၿပီး ႏွာေခါင္းနားေတ့ေပးတတ္တယ္။ ႏွစ္ေကာင္စလံုးကလည္း အေမဆူၿပီဆို မ်က္ႏွာေသေလးေတြနဲ႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာမၾကီး စာေမးခံရတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက်ေနတာပဲ။ အဲ့ဒါကိုၿမင္တုိင္း ကၽြန္မကေတာ့ တခြိခြိနဲ႔ရယ္တယ္။ အခုေရးေနတုန္းေတာင္ ၿပံဳးေနမိတယ္။

မိၾကားေလးကေတာ့ ေဆာ့တာတစ္မ်ိဳး။ ၿငိမ္ၿပီး ကုတ္ၿခစ္ေနတတ္တယ္။ စာရြက္ေတြၿမင္ရင္ေတာ့ ၿဖဲတာပဲ။ အဲ့ဒီေတာ့ စာအုပ္ေတြကို လုံေအာင္သိမ္းရၿပန္တယ္။ သူေဆာ့ဖုိ႔ေတာ့ စာရြက္အလြတ္ေတြ၊ သတင္းစာေဟာင္းေတြ ထားထားေပးရတယ္။ ညအိပ္ခ်ိန္မွပဲ ႏွစ္ေကာင္စလံုး ၿငိမ္ေတာ့တယ္။ မွတ္မိတာက အဲ့ဒီတုန္းက ေဆာင္းတြင္းၾကီးဆိုေတာ့ သူတို႔အိပ္တဲ့အခါ တအားေအးတယ္။ ေၾကာင္ဆိုတာမ်ိဳးက အပူၾကိဳက္တာဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြကို ကတ္ထူပံုးတစ္ခုနဲ႔ အဝတ္ေဟာင္းေလးေတြ ခင္းထားတဲ့ အိပ္ရာလုပ္ထားေပးတယ္။ သူတို႔အိပ္သြားမွ ေနာက္အဝတ္တစ္ထည္နဲ႔ ေစာင္ေလးလုိၿခံဳေပးလိုက္ရင္ ေကြးေနၾကေရာ။

ဒါနဲ႔ ...
ကၽြန္မက တစ္ခါတေလ ရွပ္ၿပာရွပ္ၿပာ သိပ္ႏိုင္တယ္။ အထူးသၿဖင့္ ေက်ာင္းသြားခါနီးဆို အေပၚထပ္က စာအုပ္ဆြဲရ၊ လြယ္အိပ္ကေအာက္ထပ္မွာ ၿဖစ္လိုၿဖစ္၊ အိမ္ေရွ႔မွာ စာၾကည့္ရင္း က်န္ခဲ့တဲ့ ဖတ္စာအုပ္ကို ေၿပးယူရနဲ႔ေပါ့။ မနက္ဆို အိမ္ေရွ႔နဲ႔ ေနာက္ေဖး၊ ေအာက္ထပ္နဲ႔အေပၚထပ္ ေၿပးလႊားေနရတာ။ ၾကားထဲမွာ အေမၿပင္ထားေပးတဲ့ မနက္စာကို ထမင္းစားခန္းေၿပးဝင္စားလိုက္၊ စာအုပ္ေၿပးထည့္လိုက္လည္း လုပ္ေသးတယ္။ ကၽြန္မအဲ့လို ရွပ္ၿပာရွပ္ၿပာလုပ္တတ္တယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ...
ရွပ္ၿပာရွပ္ၿပာ ကၽြန္မနဲ႔ ကဲကဲစိန္ ဖိုးကဲတို႔ေတြ႔ၾကၿပီေပါ့။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔လည္း ေလွခါးတက္တာကၽြမ္းက်င္သြားၿပီဆိုေတာ့ အေပၚတက္ေအာက္ဆင္း လုပ္ေနၾကၿပီ။ ကၽြန္မကလည္း ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းသြားခါနီးမွာ ၿပာယာခတ္ခ်ိန္ ဖိုးကဲက ကၽြန္မေနာက္က တစ္ေကာက္ေကာက္လုိက္ေဆာ့တယ္။ အေပၚထပ္ ထပ္ခိုးေပၚတက္တဲ့ ေလွခါးအလယ္မွာ ကၽြန္မေၿခေထာက္ၾကားထဲ အတင္းဝင္လာေတာ့ ကၽြန္မလည္း ေၿခေခ်ာ္ၿပီး ေလွကားေပၚက ေခ်ာ္က်တယ္။ နည္းနည္းလန္႔သြားတာက လြဲလို႔ ကၽြန္မေၿခေထာက္ဘာမွမၿဖစ္သြားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ... ေလွကားအေကြ႔နားမွာ ဝပ္ေနတဲ့ မိၾကားေလးကို အေပၚကို ကၽြန္မတက္နင္းမိသြားတယ္။

အေကာင္ေလးေသးေသးေလးေပၚ အရွိန္နဲ႔ နင္းမိသလိုၿဖစ္သြားေတာ့ သူ႔ခမ်ာ ေတာ္ေတာ္ခံလိုက္ရတယ္။ ပိုဆိုးတာက လည္ပင္းနဲ႔ မ်က္ႏွာၾကားက ေမးရိုးကိုနင္းမိသြားေတာ့ အေၾကာကိုနင္းမိတယ္ထင္ပါတယ္။ တစ္ကိုယ္လံုး ရြဲ႔ေစာင္းၿပီး အေၾကာလိုက္ေနသလိုၿဖစ္ၿပီး ေအာ္ဟစ္ငိုရွာတယ္။ ဟုိေကာင္ဖိုးကဲကေတာ့ ေဆာ့ေကာင္းတုန္း။ ကၽြန္မနဲ႔ အေမလည္းလန္႔ဖ်န္႔ၿပီး သူ႔ကို ေသခ်ာေလးကိုင္ၾကည့္ေတာ့ အကိုင္ေတာင္ မခံႏိုင္ရွာဘူး။ ကၽြန္မလည္း ငိုယိုၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိၿဖစ္ေနတာ။ အေမလည္း ညည္းကတစ္မ်ိဳး ငါဘာလုပ္မွန္းမသိေတာ့ဘူးဆိုၿပီး စိတ္ညစ္ရွာတယ္။ သမီးေက်ာင္းသာသြားေတာ့၊ အေမ  ေရေႏြးအိတ္ေလးကပ္ၿပီး လုပ္ၾကည့္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ေက်ာင္းကို အတင္းသြားခိုင္းတယ္။ ေက်ာင္းကလည္း အဲ့ဒီေန႔မွ Batch တစ္ခုလံုးစစ္တဲ့ Batch tutorial ရွိေနေတာ့ မသြားလို႔မရဘူး။

ညေန ေက်ာင္းကားေပၚကဆင္းတာနဲ႔ အိမ္ကို ကဆုန္ေပါက္မတတ္ ေၿပးလာမိတယ္။ မိၾကားေလး အေၿခအေနလည္း သိခ်င္ေနၿပီ။ မခံႏိုင္လို႔ ေသမ်ားသြားၿပီလားလို႔လည္း တလမ္းလံုးေတြေနမိတယ္။ တစ္ေန႔လံုးလည္း စိတ္မေကာင္းၿဖစ္ေနမိခဲ့တယ္။ အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ အေၿခအေနက သိပ္မေကာင္းဘူးရယ္။ ဒါနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ မိၾကားေလးကို ၿခင္းေတာင္းနဲ႔ထည့္ၿပီး ေဆးခန္းသြားၿပၾကတယ္။ ေဒါက္တာကလည္း ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုစိုက္ၿပီးကုေပးပါတယ္။ ေဒါက္တာက အနာသက္သာေအာင္ ေဆးထိုးေပးတဲ့အခါ ပထမေတာ့ သူရုန္းတယ္။ ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ လူေတြကို ရန္ၿပန္လုပ္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ က်မအေမကပဲ သူ႔ကိုေဖ်ာင္းဖ်ရတယ္။ မိၾကားေလး နင္နာေနတာ ငါတို႔သိပါတယ္။ အဲ့လိုနာေနတာ သက္သာေအာင္ ေဆးထိုးေပးမယ္။ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေန၊ ေဒါက္တာကို႔လည္း ရန္မလုပ္နဲ႔ ဆိုၿပီးေၿပာေတာ့မွ ၿငိမ္က်သြားၿပီး ေဆးထိုးခံတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ ၿခင္းေတာင္းေလးပိုက္ၿပီးပဲ အသာၾကည့္ေနမိတယ္။

မွတ္မွတ္ရရ အ့ဲဒီတုန္းက ရန္ကုန္မွာ ေဆာင္းတြင္းအခ်ိန္ေပါ့။ အဲ့ဒီႏွစ္ကလည္း ထူးထူးၿခားၿခား အရင္ႏွစ္ေတြထက္ ပိုေအးတယ္ေလ။ အေအးဒါဏ္ေၾကာင့္ မိၾကားေလးက ပိုၿပီးနာနာက်င္က်င္ခံစားရပါတယ္။ လည္ပင္းေစာင္းေနတဲ့ ဒါဏ္ေၾကာင့္ အစားစားဖို႔မေၿပာနဲ႔ ေရေတာင္ မေသာက္ႏိုင္ေတာ့လို႔ အပ္မပါတဲ့ ေဆးထိုးပိုက္ကေလးနဲ႔ ေရတိုက္၊ ႏို႔တိုက္လုပ္ေပးရပါတယ္။ ေခ်းယို၊ ေသးယိုခ်င္လို႔ အရင္သြားေနက်ေနရာကိုပဲ အတင္းဒရြတ္တိုက္သြားတာ ၿမင္ရေတာ့ ပိုၿပီးဂရုဏာၿဖစ္ၾကရပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ေဆးခန္းသြားၿပေနရင္းကေန တစ္ရက္မွာေတာ့ မိၾကားေလး နလန္မထူေတာ့ပါဘူး။ ေဆးခန္းသြားၿပတဲ့အခ်ိန္မွာ အေၿခအေနကေတာ့ သိပ္မေကာင္းပါဘူး။ ေဒါက္တာက  "သူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ အေအးဓါတ္မ်ားေနၿပီ၊ အေႏြးဓါတ္လံုးဝမရွိေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ သူေသသြားမယ္။ ေႏြးေအာင္ထားေပးရင္း ကိုယ္အေႏြးဓါတ္ၿပန္မ်ားလာရင္ေတာ့ အသက္ရွင္လိမ့္မယ္" လို႔ပဲ မွာလိုက္ပါတယ္။ ေဆးခန္းက ၿပန္ေရာက္တာနဲ႔ မိၾကားေလးကို သူ႔အိပ္ရာပုံးေလးထဲထည့္ၿပီး အေပၚကေန အဝတ္ထူထူအုပ္ထားေပးရတယ္။ ၾကက္ၿခံေတြမွာ ၾကက္ဥေလးေတြေပါက္ဖို႔ မီးအုပ္ေပးသလိုမ်ိဳး ပံုးကို အေပၚကမိုးၿပီး မီးအုပ္ေဆာင္းတစ္ခုလုပ္ထားေပးရတယ္။ ဒါေတာင္မွ သူ႔ကုိယ္ေပၚအုပ္ထားေပးတဲ့ အဝတ္ထူက ေအးေအးသြားလို႔ အဝတ္ထူႏွစ္ခုကို မီးပူထိုးၿပီး အလွည့္နဲ႔ အုပ္ေပးရတယ္။ အေအးလိႈင္းၿဖတ္ေနတဲ့ ေဆာင္းကာလမွာ လူမမာတစ္ေယာက္ကို ၿပဳစုသလိုမ်ိဳး ၿပဳစုၾကရတယ္။ ဒီလိုနည္းနဲ႔ အဲ့ဒီေအးစက္စက္ညေတြကို မိၾကားေလး တစ္ေကာင္ ၿဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ့ၿပန္တယ္။

ေနာက္တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ၾကာေတာ့ အေတာ္ေလးေကာင္းလာတယ္။ နလန္ထကာစမို႔ အစားအေသာက္ေတာင္းလာတယ္။ ထမင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ႏြားႏို႔တိုက္တာ စားႏိုင္လာတာေတြ႔လို႔ ၿပန္ေကာင္းလာေတာ့မယ္လို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၃ေၿမာက္ေလာက္မွာေတာ့ မိၾကားေလးတစ္ေကာင္ ကၽြန္မတို႔ကို အၿပီးႏႈတ္ဆက္သြားပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္လံုး သူ႔အိပ္ရာပံုးေလးထဲမွာ ေခြေနေပမယ့္ ေသတ့ဲအခါေတာ့ အိမ္ေနာက္ေဖး ဝရံတာေလးမွာ သြားေသေနတယ္ေလ။ သူ႔ကိုကၽြန္မၾကာၾကာမၾကည့္ရက္လုိ႔ မ်က္ႏွာလႊဲခဲ့ရတယ္။ အဲ့ဒီေနရာကို ဖိုးကဲက သြားၾကည့္မွာစိုးလို႔ ဖိုးကဲမ်က္လံုးကို အတင္းမွိတ္ထားၿပီး မိၾကားေလးကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ရတယ္။

မိၾကားေလးမရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္း ဖိုးကဲကိုပဲ ငါတို႔ေစာင့္ေရွာက္ၾကတာေပါ့ဆိုၿပီး အေမကကၽြန္မကို ႏွစ္သိမ့္တယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ေလ ဖိုးကဲကိုေတာင္ ဂရုမစိုက္မိတာၾကာေနၿပီ။ သူကေတာ့ အေဖာ္မရွိလို႔ အရင္လိုမေဆာ့ေတာ့ ေပမယ့္ အေကာင္းအတိုင္းပါပဲ။ တိုက္ဆိုင္တာလား၊ သူသိေနလို႔လား မသိေပမယ့္ မိၾကားေလးေသတဲ့ ေနရာကိုေတာ့ သူသြားသြားနမ္းၾကည့္ေနတတ္တယ္။ မိၾကားေလးေသၿပီး ၃ရက္ေၿမာက္ေန႔မွာပဲ ဖိုးကဲလည္း အဲ့ဒီေနရာမွာပဲ ကၽြန္မတို႔ကို ႏႈတ္ဆက္သြားၿပန္တယ္။ အေကာင္းပတိကေန ရုတ္တရက္ၾကီးဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႔တစ္အိမ္သားလံုး မယံုႏိုင္ေအာင္ၿဖစ္ရပါတယ္။ သူတို႔ေလးေတြရဲ့ ေမာင္ႏွမသံေယာဇဥ္ၾကီးမႈကိုလည္း အခုမွေတြ႔ဖူးပါေတာ့တယ္။

                  "The origin of suffering is attachment."

သံေယာဇဥ္ဆိုတာ မတြယ္တာမိေအာင္ေနလို႔ ရႏိုင္ေပမယ့္ တြယ္တာမိၿပီဆုိရင္ေတာ့ ၿဖတ္ရအခက္သားေနာ္။ အဲ့ဒီတြယ္တာမိတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြေၾကာင့္ပဲ ကၽြန္မတို႔ေတြ နာက်င္မႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ခံစား၊ စံစားေနၾကရတာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဘဝမွာ ဘယ္အရာကုိမွ အလြန္အမင္း ဖက္တြယ္ၿပီး စြဲလန္းေနလို႔ မၿဖစ္ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ကို ထားခဲ့သူေတြရွိသလို တစ္ခ်ိန္က် ကၽြန္မတို႔လည္း ထားခဲ့ရမွာေတြ ရွိဦးမွာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ဆက္ဆံေရးေတြမွာ အမွားနည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ သတိထားမယ္ဆိုရင္ တစ္ခ်ိန္မွာ ေနာင္တကင္းကင္းနဲ႔ ထားခဲ့၊ ေနခဲ့ႏိုင္မယ္လို႔ ကၽြန္မေတာ့ ယံုၾကည္တယ္။ သံေယာဇဥ္ တြယ္တာမႈေၾကာင့္ၿဖစ္တဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုစံစားႏိုင္ၾကၿပီး၊ ဆင္းရဲမႈကို မခံစားၾကပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။