Monday, December 8, 2014

ငယ္ဘဝအေၾကာင္း ေသာင္းေၿပာင္းေထြလာ

ညေန ညေနဆိုရင္ လင္မယားႏွစ္ေယာက္သား ထမင္းစားေသာက္ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ အေညာင္းေၿပအညာေၿပ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေလ့ရွိတယ္။ အဲ့လိုလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္းနဲ႔ တေန႔တာေတြ႔ၾကံဳခဲ့ရတာေတြ အၿပန္အလွန္ေၿပာၾကတယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့ လတ္တေလာ ေၿဖရွင္းစရာေတြကို တိုင္ပင္ၾက၊ ေရွ့ဆက္ခရီးအတြက္ လုပ္စရာေတြတိုင္ပင္ၾက၊ တစ္ခါတရံက်ေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းၿဖစ္ေတြကို ေၿပာရင္းရယ္ၾကရတယ္။

တစ္ညေန ရုပ္ရွင္အေၾကာင္းေၿပာမိရင္း ငယ္ဘဝအေၾကာင္းၿပန္ေၿပာင္း ေၿပာမိၾကတယ္။ ငယ္ငယ္ကဆိုရင္ အိမ္မွာတီဗီပဲရွိတယ္။ ဗီဒီယိုၾကည့္ခ်င္ရင္ စက္ငွားၾကည့္ၾကရတယ္။ အဲ့ဒါကလည္း အၿမဲတမ္းငွားၾကည့္ၾကတာမဟုတ္ဘူးရယ္။ သီတင္းကၽြတ္ေက်ာင္းပိတ္ရက္တို႔၊ ဒီဇင္ဘာေက်ာင္း ၁၀ ရက္ပိတ္တာတို႔က်မွ အိမ္ကလူၾကီးေတြက ဒီပိတ္ရက္ေတာ့ ဗီဒီယိုေပးငွားမယ္ဆိုမွ ငွားၾကည့္ၾကရတာမ်ိဳး။ ငွားခြင့္ရၿပီဆိုရင္ အငွားဆိုင္ကိုသြားၿပီး ၾကိဳတင္ဘြတ္ကင္လုပ္ထားရေသးတယ္။ ဘယ္ေန႔မွာေတာ့ၿဖင့္ငွားၿပီး ဘယ္ေန႔ၿပန္အပ္မယ္ဆိုတာမ်ိဳးသြားေၿပာထားရေသးတယ္။ ဗြီဒီယိုဖြင့္တဲ့စက္ကို ဗြီဒီယို အေခြေတြပါ တြဲငွားတဲ့ဆိုင္ေတြကေနငွားရတာေပါ့။ ရက္ၾကာၾကာ ငွားၾကည့္ရတာမ်ိဳးလည္းမဟုတ္ဘူး၊ အမ်ားဆံုးမွ ႏွစ္ညေလာက္ငွားရတာ။ အဲ့ဒီေတာ့ စက္ေကာင္းေကာင္းေလးရဖို႔ ေသခ်ာၾကိဳမွာထားရေသးသလို၊ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ အေခြေတြရဖို႔လည္း ဆုိင္ကို တဂ်ီဂ်ီပူဆာထားရေသးတယ္။ စက္ငွားခကတစ္ညဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ညေၾကးနဲ႔ေပးၾကရၿပီး အေခြငွားခက သပ္သပ္ေပးရတယ္။ ငွားထားတဲ့ည ဆိုင္ကလာပို႔တာနဲ႔ ညလံုးေပါက္ ဗီဒီယိုၾကည့္ၾကေတာ့တာ။

အဲ့ဒီညဆို အိမ္မွာလူကိုစည္ကားလို႔။ ေက်ာင္းပိတ္ထားတာမို႔ အဖြားရဲ့ ေၿမးေတြၿဖစ္တဲ့ ကိုယ္တို႔ ဝမ္းကြဲေမာင္ႏွမေတြအကုန္ရွိေနၾကၿပီး ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့အေခြ အရင္ ၾကည့္ဖို႔အေရး ေသာင္းက်န္းၾကတာေပါ့။ အိမ္ေရွ့ခန္းတစ္ခုလံုးလည္း ရုပ္ရွင္ရံုၾကီးလိုၿဖစ္သြားေရာ။ စက္ေရာက္လာၿပီဆို ဒီတိုင္းေကာက္ဖြင့္ၾကည့္လို႔ရတာ မဟုတ္ေသးၿပန္ဘူး။ တီဗီနဲ႔ခ်ိတ္တဲ့ၾကိဳးေတြသြယ္ရၿပန္တယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ လူၾကီးေတြလုပ္ၾကတယ္။ ၾကိဳးသြယ္ၿပီး အေခြထိုးဖြင့္လို႔ရၿပီဆိုတာနဲ႔ အေခြေတြကို မွန္မမွန္၊ ၾကည္မၾကည္ စမ္းၾကည့္ရေသးတယ္။ အားလံုးၿပီးၿပီဆို ဗီဒီယိုၾကည့္တဲ့ အလုပ္စၾကၿပီေပါ့။

ၾကည့္တဲ့ဗီဒီယိုေတြကေတာ့ အစံုပါပဲ။ ဗမာကားဆို ဒရမ္မာ၊ ဟာသ၊ မၾကည့္ရေသးတဲ့ ကားသစ္ေတြ၊ အဂၤလိပ္ကားေတြ၊ ကာတြန္းကားေတြေပါ့။ ကေလးေတြေရာ လူၾကီးေတြပါၾကည့္ခ်င္တဲ့ ကားသစ္ဒရမ္မာလို ကားမ်ိဳးက အၿမဲတမ္းအရင္ဆံုးဖြင့္ၿဖစ္တဲ့ကားေပါ့။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း မုန္႔စားတဲ့သူကစား၊ စကားမ်ားတဲ့သူကမ်ားနဲ႔။ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ရင္း အိပ္ၾကည့္ဖို႔ ေခါင္းအံုးေတြ၊ ေစာင္ေတြနဲ႔ ေနရာယူတဲ့သူကယူနဲ႔။ အဖြားရဲ့အိမ္ဧည့္ခန္းၾကီးကလည္း က်ယ္ေပလို႔ပါပဲ။ အဲ့ဒီေခတ္ ဗီဒီယိုဆိုတာေတြကလည္း အခုေခတ္ရုပ္ရွင္ေတြလို အရမ္းၾကီးၾကည္လင္ေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ေသးဘူး။ တီဗြီလည္းေကာင္း၊ တီဗြီအသံထြက္လည္းေကာင္းမွ ၾကည့္ရတာအဆင္ေၿပတယ္။ ေကာင္းခန္းေရာက္လို႔ မၿငိမ္ေသးတဲ့သူကို ... ရွဴး... တိုးတိုး စကားမမ်ားနဲ႔ဆို ဝိုင္းေအာ္ၾကတာေတြ အခုၿပန္ေၿပာမိေတာ့ ေပ်ာ္ဖို႔သိပ္ေကာင္းသလို လြမ္းဖို႔လည္းေကာင္းပါတယ္။

အဲ့ဒီ ဗီဒီယိုအေခြေတြကလည္း ေကာင္းေကာင္းရဖို႔လိုေသးတယ္။ အေခြမေကာင္းရင္ အေခြတိတ္သားေတြမွာ မႈိတက္ေနတတ္ေသးတယ္။ အဲ့ဒါဆို အရုပ္မွာ အဆင္းေၾကာင္းေတြထင္လာၿပီး ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္နဲ႔ အသံေတြပါ ေပါက္ကရထြက္လာတတ္တာ။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ ဇိမ္ပ်က္တာေပါ့။ ေကာင္းခန္းေရာက္ေနၿပီဆို ပိုဆိုးေသး။ မႈိတက္တာ သိပ္မဆိုးေသးဘူးဆိုရင္ အေခြကို အေရွ႔ရစ္လိုက္ အေနာက္ရစ္လိုက္နဲ႔လုပ္လိုက္ရင္ ၿပန္ေကာင္းခ်င္ေကာင္းသြားၿပန္ေရာ။ အေခြေဟာင္းေတြဆို မိႈသိပ္ဆိုးေနေတာ့ စက္ရဲ့ ဟတ္ မွာပါ မိႈကပ္သြားေရာ။ အဲ့ဒါဆို မႈိေဆးတဲ့ေဆးေရၿဖန္းရတယ္။ အဲ့ဒါမွ မရေသးရင္ စက္အဖံုးၾကီးၿဖဳတ္ ဟတ္ ရွိတဲ့ေနရာအထိ လက္ထည့္ၿပီး စကၠဴအၿဖဴသန္႔သန္႔နဲ႔ ပြတ္ရတယ္။ ၿပီးရင္ အေခြၿပန္ထိုးၾကည့္လို႔ အိုေကၿပီဆိုမွ ဆက္ၾကည့္ရတယ္။

ဗီဒီယို တိတ္ေခြေတြရဲ့ သေဘာက ၾကည့္ၿပီးၿပီဆို တိတ္ကုန္သြားၿပီ။ အဲ့ဒီေတာ့ အစကေနၾကည့္ဖို႔ဆိုရင္ တိတ္သားအစေရာက္တဲ့အထိ ၿပန္ရစ္မွ ဖြင့္လို႔ရတာ။ တခ်ိဳ႔အေခြေတြကို ဆိုင္က အဲ့လိုရစ္မေပးထားဘူးဆိုရင္ ကိုယ့္ဘာသာရစ္ရတယ္။ လက္ရွိၾကည့္ေနတဲ့ကားၿပီးရင္ ေနာက္တစ္ကားၾကည့္ဖို႔ကို အဲ့လိုၿပင္ဆင္ရေသးတာ။ ေနာက္တစ္ကားက မရစ္ထားဘူးဆို ရစ္ရေသးတယ္။ အဲ့လိုရစ္တာကို ဗီဒီယိုၾကည့္တဲ့စက္နဲ႔ပဲရစ္လို႔ရသလို အေခြရစ္တဲ့စက္ဆိုတာေလး သပ္သပ္ရွိေသးတယ္။ အေခြရစ္စက္မေပၚခင္ကဆို လက္လွည့္ရစ္စက္နဲ႔ ရစ္ရတယ္။ ၾကည့္တဲ့စက္က အခုအေခြၾကည့္ေနေတာ့ တၿခားအေခြရစ္ခ်င္ရင္ အဲ့ဒီလက္လွည့္ရစ္စက္ေလးနဲ႔ ထိုင္ရစ္ေနရေသးတယ္။

ဗီဒီယို တစ္ကားၿပီးရင္ ဘရိတ္တိုင္းလုပ္ၿပီး ရွဴးရွဴးေပါက္တဲ့သူကေပါက္။ ညစာ ထမင္းစားခ်င္တဲ့သူလည္း အဲ့ဒီေတာ့မွထထည့္စား။ ညဘက္ ဘုရားရွိခိုးေနက်ၿဖစ္တဲ့ ၾကီးေတာ္ၾကီးက ဘုရားခန္းဘက္ထြက္သြား ဘုရားရွိခိုး။ ကေလးေတြကလည္း ေနာက္တစ္ကားကို ငါ့အေခြအရင္ဖြင့္မယ္၊ သူ႔အေခြေနာက္မွဖြင့္နဲ႔ စီနီယာလုၾကတယ္။ အဖြားကေတာ့ ရုပ္ရွင္ၾကိဳက္သူမို႔ ေစာၿပီးဘုရားရွိခိုးထားမယ္ထင္တယ္။ တအိမ္လံုးက ရုပ္ရွင္ၾကိဳက္သူေတြဆိုေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ ကေလးေတြလည္း ေတာ္ရံုအဆူမခံရသလို ကေလးေတြကလည္း သူတို႔လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနရတာမို႔ လူၾကီးစကားနားေထာင္ၾကတယ္။ ဗီဒီယိုၾကည့္ရင္းစားဖို႔ အာလူးေၾကာ္တို႔၊ ငါးမုန္႔ေၾကာ္တို႔ စာကေလးေခြတို႔လို သေရစာေတြဝယ္ထားတဲ့အၿပင္ တစ္ခါတေလက် ထမင္းေၾကာ္တို႔ လက္ဖက္ထမင္းနယ္တို႔ အဲ့လိုေတြလည္းလုပ္စားၾကေသးတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဗီဒီယိုတစ္ကားၿပီး တစ္ကားၾကည့္ရင္း ညဥ့္နက္လာေတာ့ အိပ္ခ်င္သူေတြ အလ်ိွဳ အလွိ်ဳ ကိုယ့္အခန္းကိုယ္ဝင္အိပ္သြားၾကၿပီ။ ကေလးေတြကေတာ့ ဘယ္ေလာက္အိပ္ခ်င္ခ်င္ မ်က္လံုးေဒါက္ေထာက္ၿပီး အတင္းၾကည့္တာပဲ။ အဲ့လိုနဲ႔ တီဗီေရွ႔မွာ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့သူက အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ေစာေစာကတည္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားတဲ့သူက တေရးၿပန္ႏိုးတဲ့အခါ ဇြဲေကာင္းၿပီး မအိပ္ေသးသူရွိရင္ အတူတူဆက္ၾကည့္ေနၾကၿပန္ေရာ။ အဲ့လိုကို ဗီဒီယို ညလံုးေပါက္ၾကည့္ၾကတယ္။ တစ္ညဘယ္ေလာက္ဆိုၿပီး ငွားခေပးထားရတာဆိုေတာ့ မၾကည့္လိုက္ရင္ မတန္ဘူးၿဖစ္သြားမွာစိုးတာကိုး။ ေနာက္ေန႔ေတာ့ ဘယ္လိုေနၾကတယ္မသိဘူး။ ကိုယ္ေတြေတာ့ ကေလးလည္းကေလး၊ ေက်ာင္းပိတ္ရက္လည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ အိပ္ေနမွာ ေသခ်ာပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲ့ဒီဗီဒီယိုစက္ကေလး အိမ္မွာရွိလာတယ္။ ညလံုးေပါက္လည္းၾကည့္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့အေခြထြက္မွငွားၾကည့္ရံုပဲ။ အေခြရစ္စက္နဲ႔ဆိုေတာ့ လက္နဲ႔လည္းလွည့္ရစ္စရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ မႈိတက္တာအတြက္ မႈိေဆးတဲ့အေခြ ဆိုတာမ်ိဳးေတြေပၚလာေတာ့ စက္အဖံုးၾကီးလည္း ၿဖဳတ္လိုက္တပ္လိုက္လုပ္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ အဲ့ဒီဗီဒီယိုကေန ေနာက္ေတာ့ ဗီစီဒီ၊ ဒီဗီဒီ၊ blu rayေတြကေန အခုေခတ္ေနာက္ဆံုးေပၚေတြအထိ အမ်ိဳးမ်ိဳးေၿပာင္းလဲသြားၾကတယ္။ အသံအရည္အေသြး၊ ရုပ္ထြက္ကြာလတီကအစ တကယ့္ကိုၾကည္လင္ၿပတ္သားတဲ့ဟာေတြ ၿဖစ္လာခဲ့ၿပီး အေရာင္စံု၊ အေသြးစံု အရုပ္ေတြကို အၿပင္ေလာကနဲ႔မၿခား ဖန္သားၿပင္မွာၾကည့္လို႔ရလာၿပီ။ အဆင္ၿမင့္ ရုပ္သံလိုင္းဖမ္းစက္ေတြနဲ႔ဖတ္ၿပီး ခလုတ္ကေလးႏွိပ္ၿပီးဖြင့္ရံုနဲ႔ လိုင္းေပါင္းစံုၾကည့္လို႔ရတဲ့ စက္ေတြလည္း ေပၚလာၾကၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ေမာင္ႏွမေတြတိုးေဝွ႔ လုယက္ၾကည့္ရတဲ့ အရသာနဲ႔ေတာ့ မတူတာ အမွန္ပါပဲ။ ၿမစ္တစ္စင္းထဲမွာ ႏွစ္ခါေရခ်ိဳးလို႔မွ မရႏိုင္တာပဲေလ။

သဇင္
၈ ဒီဇင္ဘာ ၂၀၁၄

Wednesday, September 17, 2014

ကၽြန္ေတာ့မိန္းမကေတာ့ဗ်ာ

"ရွင္လက္အားရင္ ပုစြန္ဟင္းေလးေႏႊးေပး.. ဒီမွာ အရည္ေသာက္ကေလး ခပ္ၿမန္ၿမန္ ခ်က္လိုက္ဦးမယ္"
"ေအး ... ေအး"
....
"အဲ ... က်ဳပ္ပုစြန္ဟင္းက ဆီေတြမ်ားသြားတယ္ေတာ့္ .. ခ်က္တုန္းကေတာ့ မမ်ားဘူးထင္တာ"
"ဟဲဟဲ ... ဟင္းေႏႊးတုန္းက ဆီနည္းမလားဆုိၿပီး နည္းနည္းထပ္ထည့္လိုက္တာ"
"ရွင္ဟာေလ ... လုပ္ၿပန္ၿပီ၊ မေၿပာမဆိုနဲ႔ ... ဒီမွာပုစြန္ေတြက ဆီနစ္ေနၿပီ ... ရွင္နဲ႔ေတာ့ခက္တယ္ တကယ္ပဲ။"
"ေအးပါကြာ ... ဒယ္အိုးထဲမွာေတာ့ နည္းတယ္ထင္လို႔ပါကြာ"
+++++

"ဟို အိမ္ေရွ႔က အစ္ကိုၾကီးေရ ... ခဏေလာက္ အနားလာပါဦး"
"ဒီမယ္ အဝတ္ေလ်ာ္မလို႔ ... ေလ်ာ္မယ့္ေတာင္းထဲမွာ ဘာမွမရွိပါလား၊ ဘယ္မလဲ ရွင့္အဝတ္ေတြ၊ ေလ်ာ္စရာမရွိဘူးလား"
"ဪ... ဒီမွာေလ ခ်ိတ္ထားတယ္"
"ဝတ္ၿပီးသားေတြ ၿပန္ၿပန္မဝတ္နဲ႔ေနာ္ ... တစ္ခါပဲဝတ္ ... ခဏခဏဝတ္ရင္ ဂုတ္ပိုးမွာ ေခ်းေတြတက္ကုန္မယ္၊ ေလ်ာ္ေတာ့ တအားပြတ္ရရင္ အက်ၤ ီလည္းစုတ္မယ္၊ က်ဳပ္လက္ေတြလည္း ပြန္းပဲ့တယ္... ဒီမယ္ အဝတ္ၿခင္းထဲထည့္၊ မထည့္ထားရင္ ေလ်ာ္မေပးဘူးဒါပဲ"
"ေအးပါကြာ ..."
+++++

"... ရွဲ ..."
"ဟဲ့ဟဲ့ ... ဟာ... အဲ့ဒါ ဝက္သားလံုးေၾကာ္မလို႔ ... တည္ထားတဲ့ဆီအိုး၊ ဘာလို႔ အဲ့ဒီငရုတ္သီးေထာင္းထားတာေတြ ထည့္လိုက္တာလဲ..."
"ၾကက္သားဗူးသီးအတြက္ ဆီသတ္ေပးမလို႔ေလ"
"လုပ္ၿပန္ၿပီ ... က်ဳပ္ကိုေမးပါဦးလားေအ ... အဲ့ဒါ ဝက္သားလံုးေၾကာ္မလို႔ ဆီအိုးတည္ထားတာ၊ ဆီေတြလည္းၾကည့္ဦး ... အဲ့ေလာက္ဆီနဲ႔ ၾကက္သားဗူးသီးခ်က္ရင္ ဆီေဘာေလာၾကီးၿဖစ္ေနေတာ့မွာပဲ... ဒီဘက္ကေလး ခဏလွည့္လိုက္တာ လုပ္ခ်လိုက္ၿပန္ၿပီ"
"ေအးပါကြာ ... ခုေတာ့ ထည့္လိုက္ၿပီးၿပီ၊ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"
"ရတယ္ရတယ္ ... ဆီေတြ စကာနဲ႔စစ္လိုက္မယ္၊ ေနာက္ဆို မေမးမစမ္းဘဲ မလုပ္နဲ႔ ... ေနာ္ ..."
+++++

"ေတာ္ ... လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနပါလားေအ ... အနားမွာ ေယာင္ေပေပနဲ႔၊ ဒီမွာ မီးပူတိုက္ေနလို႔ ပူရအိုက္ရတဲ့ၾကားထဲ၊  ရွင္အားေနရင္ အိမ္ေရွ႔မယ္ ... ဖုန္ေလးဘာေလးသုတ္၊ ကြန္ပ်ဴတာစားပြဲမွာ ရႈပ္ရႈပ္ပြပြေတြ မၿမင္ခ်င္ဘူးေနာ္"
"ေအးပါကြာ ..."
+++++

"ရွင္ ဘယ္ခံုမွာထိုင္မွာလဲ"
"ရတယ္ေလ ... သေဘာပဲ"
"မရပါဘူး... က်ဳပ္ေမးတာ ဘယ္ခံုမွာထိုင္မလဲသိခ်င္တာေလ၊ ရွင္က တစ္ခုခုၿပန္ေၿဖမွေပါ့"
"ေၿဖတယ္ေလ ... မင္း သေဘာလို႔"
"အဲ့ဒါသိခ်င္တာမဟုတ္ဘူးေလ... ဒီခံုလား ဟိုခံုလားေၿပာေပါ့၊ ဒါမွ ရွင္ထိုင္မယ့္ ေနရာမွာ ရွင့္ထမင္းပန္းကန္ခ်လို႔ရမွာေလ၊ ရွင္သိဖုိ႔က ေနရာတကာ မင္းသေဘာ မင္းသေဘာဆိုတိုင္း ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး၊ တခါတေလက် က်ဳပ္က ဘာလုပ္လို႔လုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။"
"ေအးပါကြာ ... ကိုယ္ ေၿပာတာက ဘယ္ေနရာထိုင္ထိုင္ အဆင္ေၿပတယ္၊ မင္းသေဘာပါလို႔ ေၿပာတာပါကြာ"
"ဟြန္႔ .."
+++++

"... ..."
"ဟင္ .. ဘာတုန္း ..."
"... ..."
"ဟင္ ... နားမလည္ဘူး... .... တကတည္းေတာ္... ကိုယ့္မိန္းမကိုယ္စကားေၿပာတာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေၿပာစမ္းပါ၊ ပြစိပြစိပါးစပ္လႈပ္ေၿပာေနတာ ဘာေတြမွန္းကိုနားမလည္ဘူး။ က်ယ္က်ယ္မေၿပာရင္ အနားလာေၿပာ ... က်ဳပ္က ဒီမွာ ေၾကာ္ေလွာ္ေနတာနဲ႔၊ ရွင့္ သီခ်င္းသံေတြနဲ႔ လံုးေထြးေနေတာ့ ဘာမွကြဲကြဲၿပားၿပားနားလည္တာမဟုတ္ဘူး"
"ေအးပါကြာ..."
+++++

"ဒီမယ္ ... ရွင္ အဲ့ဒီကြန္ပ်ဴတာၾကီးေရွ႔မွာပဲ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ၊ ရံုးမွာလည္း ကြန္ပ်ဴတာ ... အိမ္မွာလည္းကြန္ပ်ဴတာ... ရွင္မၿငီးေငြ႔ဘူးလား၊ ကြန္ပ်ဴတာ မၾကည့္ရင္တီဗြီၾကည့္၊ တီဗြီမၾကည့္ရင္ ဖုန္းၾကည့္နဲ႔ ... ရွင့္မိန္းမ မ်က္ႏွာလည္းၾကည့္ပါဦး"
"ဟင္ ... ေအး ပါ ကြာ.."
+++++

"ထထ ... ရွင္ အိပ္မေနနဲ႔ ... ဒီမွာေၿပာစရာရွိလို႔"
"ဟင္ ... ဘာၿဖစ္လို႔လဲ .."
"အိပ္လို႔မရဘူး..."
"အိပ္ေတာ့ေလ မနက္ user site ေစာေစာသြားရမွာဆို"
"ဟုတ္တယ္ မနက္ေစာေစာသြားရမွာ ေတြးၿပီး အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ဘူး"
"ယမ္ယမ္ဘဲသားဆီခ်က္စားမလား ... ၁ထုပ္က်န္ေသးတယ္၊ သြားလုပ္ေပးမယ္"
"အင္း ေကာင္းသားပဲ ... စားမယ္ေလ၊ စားၿပီးမွပဲ အိပ္မယ္"
+++++

--- ေဈးဝယ္စင္တာ တစ္ခုအေရာက္တြင္ ---

"လိုခ်င္တာရလား ... ဘာေတြ႔ထားလဲ"
"ေစာေစာက ဒီနားမွာ အတြဲတစ္တြဲေတြ႔လိုက္တယ္ သိလား..။ မိန္းမက ေယာက္်ားကို ဆူေနတာမ်ား ပြစိပြစိနဲ႔"
"ဟုတ္လား ... အဲ့ဒီမိန္းမကလည္း ကိုယ့္ေယာက္်ားကို ဘာလို႔ဆူတာလဲ ... လူေရွ႔သူေရွ႔ၾကီးမွာ...
ဒါနဲ႔ .. ရွင္ ... ဒီဟာယူမလို႔လား ... အမေလး ... ေဈးၾကီးလိုက္တာ .. ရွင္ ေတာ္ေတာ္ အေကာင္းၾကိဳက္တယ္ဟုတ္လား"
"ဟဲဟဲ ... အဲ့ဒါေၾကာင့္ မင္းကို ယူထားတာေလ"
"ဟြန္႔ ... မေၿပာခ်င္ေတာ့ဘူး..."

+++++
၂၇ ဇြန္ ၂၀၁၄ (ေသာၾကာေန႔)

Wednesday, May 21, 2014

Bintan Trip - Day 3

ၿပန္မယ့္ေန႔မနက္ အိပ္ရာကႏိုးေတာ့ အၿပင္မွာ မိုးေတြ အေတာ္ေလးရြာေနတယ္။ မိုးေအးေအးနဲ႔မို႔ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္ရာကမထဘဲ ေအးေဆးေနလို႔ေကာင္းပါတယ္။ မနက္စာလည္း ဆင္းမစားခ်င္ေသးတာနဲ႔ အရင္ေန႔ေတြက Pasar Oleh Oleh ကဝယ္လာတဲ့ မုန္႔ေတြကို အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ ေကာ္ဖီေလးေဖ်ာ္ၿပီး ဝရံတာေလးမွာ ထိုင္ၿပီး စားၾကတယ္။ မိုးကလည္း ရြာေနဆဲပါပဲ။ မနက္တစ္ေခါက္ေရထဲဆင္းၿပီးေဆာ့ဖို႔ စဥ္းစားထားေပမယ့္ မိုးရြာေနတာမို႔ မဆင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရကူးကန္လည္းပိတ္ထားတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳး ပစၥည္းတခ်ိဳ႔သိမ္းၿပီးမွ မနက္စာဆင္းစားတယ္။အဲ့ဒီေန႔မနက္စာကေတာ့ ပထမေန႔ေလာက္မေကာင္းပါဘူး။ ေနာက္က်လို႔လားမသိ … လူေတြကမ်ားၿပီး ဝန္ထမ္းေတြလည္း အေတာ္ၾကီး အလုပ္ေတြရႈပ္ေနၾကတယ္။ ကိုယ္စားႏိုင္တာေလးစားၿပီးေတာ့ အခန္းထဲပဲ ၿပန္ေနလိုက္တယ္။ အခန္းထဲေရာက္ေတာ့လည္း ပ်င္းေနၾကတာမို႔ မထူးဘူးကြာဆိုၿပီး ပစၥည္းေတြဆြဲၿပီး check-out လုပ္လိုက္ေတာ့တယ္။ Reception မွာ အထုတ္ေတြထားခဲ့ၿပီး ကမ္းေၿခဘက္ဆင္းၿပီးလမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ မိုးလည္း တိတ္သြားပါၿပီ။
ကမ္းေၿခဘက္မွာ ဓါတ္ပံုေလးဘာေလးရိုက္လိုက္၊ ေသာင္ၿပင္တေလွ်ာက္လမ္းေလွ်ာက္လိုက္၊ ခုံေလးေတြမွာထိုင္လိုက္နဲ႔ လုပ္ေနတာ ခဏေနေတာ့ မိုးဖြဲဖြဲရြာလာတယ္။ ေဟာ္တယ္ဘက္ၿပန္သြားၿပီး ခဏထိုင္ေနတုန္း ဖယ္ရီတာမီနယ္ ဆီပို႔မယ့္ကားေရာက္လာပါတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ Angsana ကိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္။ ဖယ္ရီတာမီနယ္ေရာက္တာနဲ႔ immigration ၿဖတ္ဖို႔ လူတန္းရွည္ၾကီးမွာ တန္းစီရတယ္။ အင္မီဂေရးရွင္းၿဖတ္ၿပီး ဖယ္ရီေပၚမတက္ခင္ ထိုင္ေစာင့္တဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ လူေတြအရမ္းမ်ားေနပါတယ္။
အစားေကာင္းေကာင္းမစားထားတာေၾကာင့္ပဲလား၊ ရာသီဥတုေၾကာင့္ပဲလား မေၿပာတတ္ဘူး။ အၿပန္ဖယ္ရီေပၚမွာ လူကမူးအီအီၾကီးၿဖစ္လာတယ္။ နည္းနည္းငိုက္ၿပီးလိုက္လာမွပဲ သက္သာသြားေတာ့တယ္။ စင္ကာပူဘက္ၿခမ္းၿပန္ေရာက္ေတာ့ အထုပ္ဆြဲၿပီး immigration ၿဖတ္၊ အၿပင္ေရာက္ေတာ့ ခဏနားၿပီး တကၠစီငွားဖုိ႔ၾကည့္ေတာ့ လူတန္းရွည္ၾကီးၿဖစ္ေနတာနဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရွိတဲ့ ဘက္စ္ကားဂိတ္ကေနပဲ ကားစီးဖို႔ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။ ဘက္စ္ကားစီးၿပီး အနီးဆံုး mrt ေရာက္တဲ့အခါမွ တကၠစီၿပန္ငွားစီးၿပီး အိမ္ၿပန္လာၾကပါတယ္။
ဒီမွာပဲ Bintan ခရီးစဥ္ေလး ရပ္နားလိုက္ပါဦးမယ္။ Bintan ခရီးအေၾကာင္းေရးေနရင္းနဲ႔ ထပ္သြားၿဖစ္တဲ့ ခရီးတစ္ခုအေၾကာင္းလည္း အခ်ိန္ရရင္ေရးပါဦးမယ္။

Friday, April 11, 2014

Bintan Trip - Day 2

ေနာက္တေန႔ အိပ္ရာကႏိုးေတာ့ အခန္းလိုက္ကာစကို ဖယ္လိုက္တာနဲ႔ ေနေရာင္ၿခည္တန္းၾကီး ၿဖာထြက္ေနတာကို ၿမင္ရပါတယ္။ ညဘက္မွာ လသာတာၿမင္ရၿပီး မနက္ေနထြက္လည္း ၿမင္ရတာမုိ႔ အဲ့ဒီအခန္းေလးကို သေဘာက်မိတာေတာ့ အမွန္ပဲ။
မနက္ေနထြက္ခ်ိန္ ေလသာေဆာင္ကေန ၿမင္ရတဲ့ၿမင္ကြင္းပါ
ကိုယ္လက္သန္႔စင္ၿပီးေတာ့ ေဟာ္တယ္က ကဖီးမွာ မနက္စာ ဆင္းစားၾကတယ္။ ထံုးစံအတုိင္း မနက္စာဘူေဖးေပါ့။ ပံုမွန္ေဟာ္တယ္ေတြမွာ မနက္စာ ေကၽြးတဲ့အတိုင္းပါပဲ။ သစ္သီး၊ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္၊ ေကာ္ဖီ၊ လက္ဖက္ရည္၊ အေနာက္တိုင္းအစားအစာ နဲ႔ အင္ဒိုနီးယားအစားအစာ နည္းနည္းပါတယ္။ လတ္လတ္ဆတ္တ္ ဖုတ္ထားတဲ့ ေပါင္မုန္႔ကုိ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ စိတ္ၾကိဳက္လွီးၿပီး မီးကင္စားရတာေတာ့ အေတာ္ေလးေကာင္းပါတယ္။ ေပါင္မုန္႔က လတ္ဆတ္ေတာ့ အန႔ံေတာ္ေတာ္ေလးေမႊးပါတယ္။
မနက္စာ ဘူေဖးစားတဲ့ Lotus Cafe
မနက္စာစားၿပီးေတာ့ ကမ္းေၿခဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၿပီး ဓါတ္ပံုေတြရိုက္တယ္။ ခဏနားၿပီးေတာ့ ေရကူးၾကတယ္။ ေရမကူးတတ္ေပမယ့္ လႈိင္းစီးတာေပါ့ေလ။ private beach ၿဖစ္တာမို႔ ကမ္းေၿခတစ္ေလ်ာက္ လူသိပ္မရႈပ္လွဘူး။ ေရေဆာ့ေနတဲ့လူေတြကလည္း ကိုယ့္ေဟာ္တယ္ကပဲမို႔ တၿခားအၿပင္လူမရွိပါဘူး။ အခ်င္းခ်င္းေတြ႔ရင္ ေဟး.. ဟိုင္းနဲ႔ .. ႏႈတ္ဆက္ၾကပါတယ္။ သဲေသာင္ၿပင္တစ္ေလ်ာက္မွာ ခင္းထားတဲ့ beach chair ေတြတိုင္းမွာ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါအၾကီး (beach towel) ေတြ လိပ္ၿပီးတင္ထားေပးပါတယ္။ ေရကူးၿပီးၿပန္တက္လာရင္သံုးဖို႔ပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ beach chair မွာခင္းထုိင္ထုိင္၊ သဲၿပင္ေပၚမွာ ခင္းၿပီး ေနပူဆာလႈံရင္ပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အသံုးတည့္ပါတယ္။ သံုးၿပီးသားေတြလည္း ဒီအတုိင္းထားခဲ့လို႔ရပါတယ္။ ေဟာ္တယ္ဝန္ထမ္း တခ်ိဳ႔ towel အေဟာင္းသိမ္းၿပီး အသစ္ေတြၿပန္တင္သြားပါတယ္။


မိုးရိပ္ေလးညဳိ႔လာၿပီး ေလလည္းနည္းနည္းၿပင္းလာတယ္။ လိႈင္းလံုးၾကီးေတြ တဝုန္းဝုန္းနဲ႔ ေနလို႔ေကာင္းေပမယ့္ မိုးရြာေတာ့မွာမို႔ အခန္းၿပန္ၾကပါတယ္။ ေရေဆာ့ထားလို႔ ဗိုက္လည္းဆာလာတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳး၊ အဝတ္လဲၿပီး ေန႔လည္စာစားထြက္ၾကၿပန္တယ္။ ေဟာ္တယ္မွာရွိတဲ့ lotus café ကို သိပ္မၾကိဳက္တာမို႔၊ Angsana နဲ႔ကပ္ရက္မွာရွိတဲ့ Banyan Tree ဆီ ေၿခဆန္႔ၾကၿပန္တယ္။ Angsana နဲ႔ Banyan Tree က ညီေနာင္ေဟာ္တယ္ေတြဆိုေတာ့ ဟိုဘက္နဲ႔ဒီဘက္ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္လုပ္လို႔ရပါတယ္။ ေရကူးကန္က အစ အသံုးၿပဳလို႔ရပါတယ္။
Banyan Tree မွာရွိတဲ့ Treetops က အင္ဒိုနီးရွားစာေတြ ေရာင္းတာမို႔ အဲ့ဒီမွာပဲစားဖုိ႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္တယ္။ Banyan Tree ရဲ့ lobby café လိုမ်ိဳးမို႔ သိပ္လည္းေစ်းၾကီးမယ္ မထင္ဘူးလို႔ ယူဆရတယ္ဆိုၿပီးသြားၾကတာ။ ကမ္းေၿခမွာလမ္းေလွ်ာက္တုန္းက Banyan Treeဘက္သြားတဲ့ လူသြားလမ္းေလးေတြ႔ခဲ့ေတာ့ အဲ့ဒီကပဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားၾကတယ္။ ကမ္းေၿခဘက္ကေန အေပၚကိုတက္သြားေတာ့ Saffron ဆိုတဲ့ ယိုးဒယားစာေရာင္းတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ကိုေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီကေန ဆက္သြားဖုိ႔ ကားလမ္းေလးရွိေပမယ့္ ဘယ္လိုဆက္သြားရမယ္မသိေတာ့ပါဘူး။ Banyan Tree ဝန္ထမ္းတစ္ဦးလာႏႈတ္ဆက္တယ္(အဲ့ဒီကေဟာ္တယ္ ဝန္ထမ္းေတြက ဘယ္ေနရာမွာေတြ႔ေတြ႔ ႏႈတ္ဆက္ေလ့ရွိပါတယ္)။ Treetops ကိုသြားခ်င္လုိ႔ပါေၿပာလိုက္တဲ့အခါ ခဏေလးေစာင့္ပါ…ဆိုၿပီး ပို႔ေပးဖို႔ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ ဝန္ေဆာင္ေပးမႈက ၿမန္ဆန္သလို လူကိုယ္တုိင္ကလည္း ေဖာ္ေရြၾကပါတယ္။
သူဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္ၿပီး မိနစ္ပိုင္းအတြင္းမွာပဲ buggy ေလးတစ္စီးေရာက္လာၿပီး Treetops ကိုပို႔ေပးတယ္။ ကိုယ္ေတြဟာ VIP လုိပဲ ဆက္ဆံခံရေတာ့ ေနာက္ဆို ခရီးသြားရင္ five-star-rated ေလာက္မွာပဲတည္းမယ္ဆိုၿပီး ၿဖစ္သြားေသးတယ္။ Treetops ေရာက္ေတာ့ ထင္ထားသလို ေဟာ္တယ္ေလာ္ဘီက ဆိုင္ေလးမဟုတ္ပါဘူး။ သီးသန္႔စားေသာက္ဆိုင္ပါ။ အဆင္အၿပင္ကလည္း သားနားၿပီး ဝန္ထမ္းေတြကလည္း အင္ဒိုနီးရွား ရိုးရာဝတ္စံုေတြ ဝတ္ထားပါတယ္။ ေတာင္ကုန္းထပ္မွာရွိၿပီး ကမ္းေၿခဘက္မ်က္ႏွာမူထားေတာ့ တကယ့္ကိုသာသာယာယာပါပဲ။ နာမည္နဲ႔လိုက္ေအာင္ပဲ ပတ္ပတ္လည္ အပင္ေတြရဲ့ ထိပ္ဖ်ားေလာက္မွာရွိပါတယ္။ Treetops ေရာက္ေတာ့ မိုးအေတာ္ေလးေမွာင္လာၿပီး မိုးေပါက္ေတြလည္း က်လာၿပီ။ မ်က္စိေရွ႔က ၿမင္ကြင္းက အရမ္းလွေနေပမယ့္ ထင္သေလာက္ ဓါတ္ပံုမရိုက္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
Treetops မွာ အင္ဒိုနီးရွား အစားအေသာက္ပဲ ေရြးမွာလိုက္တယ္။ တစ္မ်ိဳးစီ မမွာတတ္တာမို႔ ၂ေယာက္စာ set တစ္ခုကိုပဲ အမဲသားမထည့္ပါနဲ႔ဆိုၿပီးမွာလိုက္တယ္။ မိုးရြာေနတုန္းဆိုေတာ့ အၿပင္ဘက္မွာစားလို႔မရေတာ့ပဲ air-con ခန္းထဲမွာပဲ စားခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။
Treetops @Banyan Tree





ဟင္းအမယ္ အေနနဲ႔ အသီးအရြက္စံုေၾကာ္၊ King prawn ၊ ၾကက္သားအုန္းႏို႔ခ်က္က ၂ပြဲ (အမဲသားပြဲမယူေတာ့ ၾကက္သား၂ပြဲၿဖစ္သြားတယ္) ပါတယ္။ ဟင္းရံ အေနနဲ႔ ေၿမပဲနဲ႔ငါးေၿခာက္ေၾကာ္ထားတာေလးေတြရယ္၊ ေဂၚဖီနဲ႔ဥနီကို သနပ္ပံုစံလုပ္ထားတာရယ္ကို ထမင္းေဘးမွာပံုထားပါတယ္။ အၿမင္အားၿဖင့္ နည္းတယ္ထင္ရေပမယ့္ တကယ္စားတဲ့အခါ ၾကက္သားဟင္းတစ္ပြဲ ပိုေနပါတယ္။ အရသာကလည္း ေလးေလးပင္ပင္နဲ႔ ခပ္စပ္စပ္ေလးမို႔ ၿမန္မာပါးစပ္နဲ႔ အံဝင္ကြင္က်ပဲ။
ပိုေနတဲ့ ၾကက္သားဟင္းကို ညေနစာစားမယ္ဆိုၿပီး အၾကံနဲ႔ ထုပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ထမင္းၿဖဴ တပြဲပါ ထည့္ေပးပါလို႔ မွာေတာ့ ..  ဘယ္ Villa မွာတည္းပါသလဲ လာပို႔ေပးပါမယ္တဲ့ (Banyan Tree က villa ေတြခ်ည္းထားတဲ့ resort ပါ) ။ တို႔က Angsana ကပါ ဆိုေတာ့ အခန္းနံပါတ္ပဲေၿပာပါ လာပို႔ပါမယ္ လုပ္ၿပန္ေရာ..။ ပိုေနတဲ့ ၾကက္သားဟင္းေလး တပြဲနဲ႔ ထမင္းၿဖဴကို ဟုိဘက္ေဟာ္တယ္ကေန ဒီဘက္ေဟာ္တယ္လာပို႔ရင္ သူတို႔လည္း အလုပ္ရႈပ္တယ္။ သူမ်ားလို meal ေတြမွာစားတာမဟုတ္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္လည္း မရွက္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ရွိန္တိန္တိန္ ၿဖစ္ေစမွာပဲ။ ရပါတယ္ တုိ႔ပဲ သယ္သြားပါမယ္.. ထုပ္သာေပးလိုက္ပါ ေၿပာရတယ္။ သူတို႔က ထပ္ေၿပာၿပန္တယ္ ထမင္းၿဖဴက ဒီဆုိင္မွာထက္ Angsana မွာ ဝယ္ရင္ ပိုသက္သာပါတယ္ အဲ့ဒီေရာက္မွ နင္တို႔လိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာလိုက္ပါတဲ့။ ဒါနဲ႔ပဲ ၾကက္သားဗူးေလးနဲ႔ပဲ ၿပန္ရတာေပါ့။ Resort က ဆိုင္ေတြမွာ စားတဲ့အခါ ေစ်းႏႈန္းက USD နဲ႔ပဲတြက္ပါတယ္။ ေငြေခ်တဲ့အခါ visa/master နဲ႔ေပးလို႔ရသလို ေဟာ္တယ္ bill မွာ ထည့္ေပါင္းခိုင္းလို႔လည္းရပါတယ္။
ထမင္းလည္းစားၿပီးေရာ ကိုေရႊမိုးက တိတ္သြားၿပီး ေကာင္းကင္ၾကီး ၿပန္ၾကည္လာတယ္။ ဆိုင္ဝန္ထမ္းေတြက ၿပန္ေတာ့မလားဆိုေတာ့ … ေနဦး.. တုိ႔ ေလ်ာက္ၾကည့္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ဟုိနားဒီနား ေလ်ာက္ၾကည့္တယ္။ ၿပန္မယ္ဆိုေတာ့မွ သူတို႔ကိုေၿပာလိုက္ရံုပဲ။ ဖုန္းေခၚလိုက္တာနဲ႔ buggy ေလးေရာက္လာၿပီး Angsana ဘက္ကိုလုိက္ပို႔ပါတယ္။ ေဟာ္တယ္အေရွ႔ေပါက္က မၿပန္ခ်င္ဘဲ အလာတုန္းကအတိုင္း ကမ္းေၿခဘက္က ေလ်ာက္ခ်င္တာမို႔ Saffron နားပဲပို႔ခိုင္းလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီကေနေအာက္ကို ဆက္ဆင္းသြားရင္ ကမ္းေၿခၿပန္ေရာက္မယ္ေလ။ Saffron နားေရာက္ေတာ့ ေနေတာင္ၿပန္ထြက္ေနပါၿပီ။ ေနအေတာ္ပူေပမယ့္ မိုးရြာထားတာမို႔ ခပ္ေအးေအးနဲ႔ ေနလို႔ေကာင္းတယ္။ ထမင္းစားၿပီး နားခ်ိန္မို႔ထင္တယ္.. လူေတြလည္း အေတာ္ေလးရွင္းလင္းေနတယ္။
Saffron ကေနဆင္းတဲ့လမ္းမွာ အဲ့လိုေက်ာက္တံုးေတြရွိတယ္

မိုးသားကင္းသြားတဲ့ ေကာင္းကင္ေၾကာင့္... ပင္လယ္ၾကီးက ၿပာလို႔လွလို႔
ေနပူပူထဲလမ္းေလွ်ာက္ၿပီး အခန္းဆီတေၿဖးေၿဖးၿပန္ၾကတယ္။ အခန္းၿပန္ေရာက္ေတာ့ ဗိုက္ေလးၿပီး အိပ္သြားၾကတာ ညေနေစာင္းမွပဲ ႏိုးေတာ့တယ္။ အခန္းၿပင္ဝရံတာမွာ ညေနေစာင္း ေအးေအးလူလူထိုင္ၿပီး ေကာ္ဖီေသာက္ရင္း ေရကူးကန္ဘက္လွမ္းေမွ်ာ္လုိက္၊ ေကာင္းကင္ၿပာၾကီးကိုေငးလိုက္နဲ႔ ေနရတာသိပ္ေကာင္းပါတယ္။
အခန္းအၿပင္ဘက္ လသာေဆာင္ေလး
ညေနဘက္ ေရဆင္းေဆာ့တဲ့အခါက်ေတာ့ ဓါတ္ပံုသိပ္မရိုက္ၿဖစ္ေတာ့ဘူး ေရထဲေဆာ့လိုက္၊ သဲထဲလူးလိုက္၊ ေသာင္ၿပင္ေလွ်ာက္လိုက္နဲ႔ စိတ္တိုင္းက်ေဆာ့ၿပီးမွ ခံုမွာထိုင္နားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရကူးကန္ထဲက jacuzzi မွာ ေရစိမ္တယ္။ ေဆာ့ရတာ ေမာလာေတာ့မွ အခန္းၿပန္ ၿပီးနားေတာ့တယ္။ ညေနစာကိုေတာ့ မနက္က buffet စားတဲ့ Lotus café ကေနပဲ Nasi Goreng မွာစားတယ္။ အင္ဒိုစတိုင္ ထမင္းေၾကာ္ဆိုပါေတာ့။ အဲ့ဒီမွာလည္း beef satay ပါတာမို႔ မထည့္ဖုိ႔ေၿပာေတာ့ ၾကက္ဆာေတးထည့္ေပးပါတယ္။ ထမင္းေၾကာ္ကို တပြဲပဲမွာၿပီး မနက္ကပိုလို႔သယ္လာတဲ့ ၾကက္သားဟင္းနဲ႔စားဖို႔ ထမင္းၿဖဴတစ္ပြဲမွာလိုက္တယ္။ room service အေနနဲ႔ လာပို႔တာမို႔ အခန္းထဲမွာ အက်အနၿပင္ဆင္ေပးပါတယ္။
Nasi Goreng

Nasi Goreng ပါပဲ ... အေပၚပံုဝါးသြားလို႔ ေဘးတိုက္ပံုထပ္တင္တာ း)

room service အတြက္ ထပ္ၿဖည့္ေပးတဲ့ small treat

အတို႔အၿမဳပ္

Lotus cafe ရဲ့ menu
ထမင္းစားၿပီး ညပိုင္း ကမ္းေၿခၿပန္ဆင္းမလားေတြးေပမယ့္လည္း မဆင္းၿဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ မနက္ၿဖန္ ၿပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ လြမ္းသလိုလိုပါပဲ။ မၿပန္ခ်င္ေသးဘူးေလ။
အၿပန္ရက္ အေၾကာင္း ေရးပါဦးမယ္။

Thursday, April 3, 2014

Bintan Trip - Day 1 (Part Two)

Ferry terminal ကေန resort ကိုေရာက္ဖုိ႔ ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ပဲ ကားစီးရပါတယ္။ Resort ကိုဝင္တယ္ဆိုရင္ပဲ Welcome to Angsan ဆိုၿပီး ဧည့္ၾကိဳေတြက တန္းစီႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ reception lounge မွာ ေနရာခ်ေပးၿပီး အနားယူေစပါတယ္။ ဧည့္ၾကိဳ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ အနားေရာက္လာၿပီး check-in နဲ႔ပါတ္သတ္တာေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးမွာၿဖစ္တယ္ဆိုၿပီးေၿပာလာပါတယ္။ booking confirmation ရယ္၊ ေငြေခ်ထားတဲ့ visa ကဒ္ရယ္ ေပးလိုက္ရံုတင္ က်န္တဲ့ကိစၥအဝဝကို ထိုင္ရာကမထ စီစဥ္ေပးပါတယ္။ အၿပန္အတြက္ ferry boarding pass ကိုလည္း သူတို႔ကထုတ္ေပးထားမွာ ၿဖစ္တဲ့အတြက္ အဆင္ေၿပေခ်ာေမြ႔လွပါတယ္။ Asia Travel ရဲ့ ေသခ်ာမႈေၾကာင့္ ဖယ္ရီအတြက္ေရာ၊ resort အတြက္ပါ အခက္အခဲမရွိခဲ့သလို Angsana ရဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈဟာလည္း ေကာင္းမြန္လွပါတယ္။
ခ်စ္စရာ welcome drink ေလး
ေစာေစာက အမ်ိဳးသမီးပဲ အနားၿပန္ေရာက္လာပါတယ္။ အခန္းေသာ့နဲ႔အတူ resort ေၿမပံုကုိပါယူလာၿပီး ရွင္းၿပေပးပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ room check-in က ၃နာရီၿဖစ္ေပမယ့္ အခုအခန္းလြတ္ေနေသးတာမို႔ အခန္းထဲဝင္နားလို႔ ရၿပီဆိုေတာ့ ဝမ္းသာသြားပါတယ္။ အခန္းထဲသြားၾကမယ္ဆိုတာနဲ႔ luggage အထုပ္ေတြကို အခန္းဆီသယ္သြားေပးပါတယ္။
အိပ္ခန္းေလးက သိပ္မက်ယ္ေပမယ့္ သိပ္လည္း မက်ဥ္းပါဘူး။ လိေမၼာ္ေရာင္ေလးေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတာ ခ်စ္စရာတမ်ိဳးေကာင္းပါတယ္။ တစ္ေယာက္အိပ္ကုတင္၂လံုးပါတဲ့ ရိုးရိုး superior room ပဲယူထားတာမို႔ ႏွစ္ေယာက္အိပ္ဖို႔အစဥ္ေၿပေအာင္ reservation လုပ္တုန္းက ေၿပာထားတာမို႔ စီစဥ္ထားေပးပါတယ္။ အခန္းနဲ႔တြဲရက္ လသာေဆာင္ေလးကို ထြက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ေရကူးကန္ၿပာၿပာရယ္၊ ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းက ပင္လယ္ၿပာလဲ့လဲ့ရယ္ရယ္၊ စိမ္းစိုေနတဲ့ အပင္ေတြကို ၿမင္ေနရေတာ့ ေနမြန္းလြဲခ်ိန္ဆိုေပမယ့္ အေတာ္ေလး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ရွိလွပါတယ္။

အခန္းထဲက အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ ႔
တည္းတဲ့အခန္းရဲ့ လသာေဆာင္ကေန လွမ္းၿမင္ရတဲ့ ၿမင္ကြင္းေလး
အခန္းထဲမွာ ခဏနားၿပီး ေန႔လည္စာစားဖို႔ စဥ္းစားၾကရပါေတာ့တယ္။ Resort မွာေတာ့ lotus café ဆိုတာရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ menu ကိုၾကည့္တဲ့အခါ ဘိုစာလိုလို၊ အာရွစာလိုလိုနဲ႔ ဘယ္ဟာကို ဘယ္လိုတြဲရမွန္းမသိေတာ့ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ blog ေတြမွာဖတ္ဖူးတဲ့ ဘင္တန္ရဲ့တစ္ခုတည္းေတာ့ ေစ်းတန္းေလးၿဖစ္တဲ့ Parsar Oleh Oleh ကိုသြားဖို႔ပဲ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ ထမင္းလည္းစား၊ shopping လည္းထြက္ေပါ့။ အဲ့ဒီကိုသြားရင္ shuttle bus နဲ႔သြားလို႔ရႏိုင္ေပမယ့္ ကိုယ္သြားမယ့္အခ်ိန္က ၾကားခ်ိန္ၿဖစ္ေနတာမို႔ taxi နဲ႔ပဲသြားရပါတယ္။ ဗိုက္ကလည္း ဆာေနၿပီကိုး။ taxi ကားခ တစ္ေၾကာင္းစာကို S$15 ေပးရပါတယ္။ taxiဆိုေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ resort က ကားနဲ႔ ပိုက္ဆံယူၿပီး ပို႔ေပးတာပါ။ ဒါနဲ႔ ဘင္တန္မွာ စင္ကာပူေဒၚလာနဲ႔ပဲ သံုးလို႔ရပါတယ္။
Parsar Oleh Oleh ေရာက္ေတာ့ ေန႔လည္ေနက အေတာ္ေလးပူေနပါၿပီ။ ဆိုင္က သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မရွိလွပါဘူး။ သတိထားမိသေလာက္ ဆိုင္ေတြကေတာ့ ထမင္း၊ဟင္း ေရာင္းတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေလး ႏွစ္ဆိုင္၊ spa ေလးငါး ခု၊ beach wear နဲ႔ အမွတ္တယ ပစၥည္းေတြေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလး သံုးဆိုင္၊ Polo shirt ေတြေရာင္းတဲ့ factory outlet တစ္ဆိုင္ရယ္၊ မုန္႔နဲ႔ ေန႔စဥ္သံုးပစၥည္းေလးေတြေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေလး ႏွစ္ဆိုင္... ဒါပဲရွိပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘာမွန္းမမွတ္မိေတာ့တဲ့ ဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္သံုးဆိုင္က်န္ပါေသးတယ္။ အဲ့ေလာက္ပါပဲ။
ေန႔လည္စာကို Helo Helo ဆိုတဲ့ ဆိုင္ေလးမွာစားတယ္။ ေစ်းၾကီးၿပီ သိပ္မစြံပါဘူး။ ၾကက္ေၾကာ္၊ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္နဲ႔ ထမင္းေၾကာ္ မွာစားခဲ့တယ္။ သိပ္စားမေကာင္းေပမယ့္ ဗိုက္အရမ္းဆာေနေတာ့ အကုန္စားႏိုင္ခဲဲ့တယ္။ ေန႔လည္စာ စားၿပီးေတာ့ တဆိုင္ဝင္ တဆိုင္ထြက္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကတယ္။ စားၿပီးေတာ့ shuttle bus နဲ႔ၿပန္ဖို႔ ကားလက္မွတ္ဝယ္ရတယ္။ shuttle bus ဆို ကားခက အသြားအၿပန္မွ တစ္ေယာက္ ၅ေဒၚလာပါ။ shuttle bus ဆိုေပမယ့္ အလာတုန္းက ငွားဆီးလာတဲ့ resort ကကားပါပဲ။ ကားေမာင္းတဲ့လူအၿပင္ ေနာက္ထပ္ ၅ေယာက္စီးလို႔ရတဲ့ van ကားေလးပါ။
Parsar Oleh Oleh မွာ ေန႔လည္ပို္င္းရိုက္ခဲ့တဲ့ပံုေလးေတြ ဆက္ၾကည့္ပါဦး။

Polo factory outlet
POO က ေစ်းဆိုင္တန္းေလးေတြ
ခ်စ္စရာ souvenir ေလးေတြ
ေဟာ္တယ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ေနပူေနေသးတာမို႔ ကမ္းေၿခဘက္မသြားဘဲ အခန္းမွာပဲ ၿပန္နားၾကတယ္။ ေဟာ္တယ္ကစီစဥ္ထားတဲ့ activity ေတြပဲၿဖစ္ၿဖစ္၊ တၿခား tour တခုခုနဲ႔ အနီးတဝိုက္ကိုပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သြားလည္လို႔ရပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အပန္းေၿဖခရီးသက္သက္ပဲ ၿဖစ္ခ်င္တာမို႔ ဘယ္မွမသြားၿဖစ္ခဲ့ဘူး။ ညေနေစာင္းေတာ့ ကမ္းေၿခဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ပါတယ္။ အိပ္ခန္းအၿပင္ဘက္က လသာေဆာင္ေလးကေနလွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ေရကူးကန္နဲ႔ ကမ္းေၿခဘက္မွာ လူသံဆူသံေတြ ၾကားေနရပါၿပီ။ ကဲ … ကမ္းေၿခဘက္ ဆင္းေလွ်ာက္ရေအာင္…။
ကမ္းေၿခဘက္ဆင္းတဲ့လမ္းကေန တည္းတဲ့အခန္းေလးကို ၿပန္လွည့္ၾကည့္
လမ္းကေလးအတိုင္းေလွ်ာက္သြားရင္ ေရကူးကန္ဆီ အရင္ေရာက္မယ္
အဲ့လိုမ်ိဳးေလး ကဗ်ာဆန္ဆန္ ညစာစားခ်င္လည္း ရတယ္
လကေလးက ထိန္ထိန္သာေနၿပီ

ကမ္းေၿခမွာ စိတ္ၾကိဳက္ေဆာ့ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ ညေနစာစားဖို႔ စဥ္းစားရၿပန္တယ္။ Resort က ဆိုင္ေတြကေစ်းၾကီးတာမို႔ ေန႔လည္ကသြားခဲ့တဲ့ Pasar Oleh Oleh မွာပဲသြားစားဖို႔ စဥ္းစားမိၾကၿပန္တယ္။ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ့ shuttle က ၁၅ မိနစ္ေလာက္ပဲ ေစာင့္ရမွာမို႔ shuttle နဲ႔ပဲသြားလိုက္တယ္။ ညစာကုိေတာ့ Bintan Indola ဆိုတဲ့ဆိုင္ေလးမွာ စားတယ္။ ဆိုင္အၿပင္မွာ ကင္ေနတဲ့ စာေတးေတြရယ္၊ သူမ်ားေတြစားေနတဲ့ ဟင္းပြဲေတြရယ္ကေန အန႔ံေတြအလြန္ပဲေမႊးၾကိဳင္ေနတယ္။ ေစ်းႏႈန္းေတြကေတာ့ တစ္ဆိုင္နဲ႔တစ္ဆိုင္ သိပ္မကြာပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခုဆိုင္က အရသာကေတာ့ အေတာ္ေလးေကာင္းတာေတြ႔ရတယ္။ 
cereal prawn ရယ္၊ ေဘဘီကုိက္လံရယ္၊ ဆာေတးရယ္၊ အုန္းစိမ္းတစ္လံုးရယ္ပဲမွာ ၿဖစ္တယ္။ ပန္းကန္အၾကီးေတြနဲ႔ထည့္ထားေတာ့ ဟင္းေနကနည္းေနသေရာင္ပါပဲ။ တကယ္တမ္းစားတဲ့အခါက်ေတာ့ မနည္းကုန္ေအာင္ စားခဲ့ရတယ္။ အုန္းသီးလာခ်တုန္းကလည္း ဟာ... အုန္းစိမ္းၾကီးက ၾကီးလိုက္တာ ႏုပါ့မလားလို႔ ေၿပာမိတယ္။ တကယ့္တကယ္က်ေတာ့ အုန္းရည္ေသာက္တဲ့ ပလတ္စတစ္ပိုက္နဲ႔ၿခစ္ရင္ေတာင္ အုန္းသီးအသားကြာေလာက္တဲ့အထိ ႏုၿပီး အရည္ေတြကလည္း မ်ားလြန္းလို႔ ႏွစ္ေယာက္ေသာက္တာေတာင္ မကုန္ခဲ့ဘူး။
baby kailan ႏုႏုေလး
အုန္းစိမ္းႏုထြားၾကီး း)
ထမင္းၿဖဴပူပူေႏြးကို ၾကက္သြန္ေၾကာ္ေလးၿဖဴးထားတယ္
အရမ္းေမႊးတဲ့ ၾကက္စာေတး
POO အဝင္ဝက ဆိုင္းဘုတ္ေလး
POO ေၿမပံု
ညစာစားၿပီးေတာ့ shuttle နဲ႔ပဲ ေဟာ္တယ္ၿပန္လာၾကတယ္။ shuttle ေပၚမွာ ေဟာ္တယ္ကိုၿပန္မယ့္ တၿခားလူမ်ိဳး အဖြားၾကီးႏွစ္ေယာက္လည္းပါလာတယ္။ ေဟး … ဟိုင္းနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လမ္းမီးက မဆိုသေလာက္ေလးပဲရွိပါတယ္။ လေရာင္ေလးလင္းထိန္ေနတာေတာင္ ကားထဲကေန သတိထားမိတယ္။ ေဟာ္တယ္ၿပန္ေရာက္ေတာ့ ကမ္းေၿခဘက္ၿပန္ဆင္းခ်င္ေပမယ့္လည္း ေနာက္က်ေနတာကတေၾကာင္း၊ ေသာၾကာညမို႔ BBQ party ေတြရွိေနလို႔ ေညာ္နံ႔ နည္းနည္းရွိတာမို႔ အခန္းထဲပဲ ၿပန္နားၾကပါတယ္။
Day 2 ဆက္ေရးပါဦးမယ္။